หลังจากช่วยคุณปู่แยกขยะจนเสร็จเรียบร้อย อันจิ่วเม่ยก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ เธอเหลือบมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนรู้ดีว่าถ้ากลับช้ากว่านี้ อาจถึงบ้านตอนค ่าได้ก่อนจะจากไป เธอหันไปฝากข้อความกับคุณปู่ “คุณปู่คะ ช่วยบอกพี่ลู่เหอด้วยนะคะว่าหนูมีเรื่องอยากคุย เดี๋ยวอีกสองสามวันหนูจะเข้ามาใหม่”คุณปู่พยักหน้า ก่อนเอ่ยด้วยน ้าเสียงกึ่งแซว “แล้วนี่จะไม่เอาอะไรติดไม้ติดมือกลับไปหน่อยเหรอ?”อันจิ่วเม่ยยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วตอบ “ของเต็มบ้านหนูแล้วค่ะ เอาไว้รอบหน้าถ้าหนูต้องการอะไรจะมาเลือกอีกทียังไงหนูก็ต้องมาหาพี่ลู่เหออยู่ดี”กุ้ยฉางยิ้มมุมปาก ก่อนพูดด้วยน ้าเสียงอบอุ่นแต่แฝงความดุอ่อนๆ “งั้นก็ไปดีมาดีล่ะ แล้วก็อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมดูแลตัวเองล่ะ”อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ พลางยิ้มรับ “ค่ะคุณปู่”หลังกล่าวลาคุณปู่ เธอขึ้นจักรยานแล้วปั่นกลับหมู่บ้านอันจิ่วเม่ยปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านอย่างสบายใจ แม้แสงแดดจะร้อนแรง แต่ลมที่พัดผ่านหน้ากลับทำให้เธอรู้สึกสดชื่น ทิวทัศน์สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาเขียวขจี ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาเป็นระยะ
ระหว่างทาง เธอเห็นกลุ่มเด็ก ๆ วิ่งเล่นริมคลอง เสียงหัวเราะและความสดใสของพวกเขาทำให้อันจิ่วเม่ยอดอมยิ้มไม่ได้ ความสุขง่ายๆ แบบนี้กลับเตือนใจเธอให้คิดถึงชีวิตในอดีตโลกเดิมถึงแม้เธอจะเป็นนักธุรกิจดาวรุ่งที่ประสบความสำเร็จ แต่ชีวิตกลับโดดเดี่ยวไร้ความอบอุ่นของครอบคร
