ตัวเมือง
อากาศยามเช้าสดชื่นจนเธอรู้สึกผ่อนคลาย ลมเย็นพัดเอื่อยท้องฟ้าสีครามสดใสตัดกับแสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องลงมากระทบต้นไม้สองข้างทาง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่นเมื่อถึงโรงงานอาหาร พนักงานเฝ้าประตูทักทายเธออย่างสุภาพและเป็นกันเอง อันจิ่วเม่ยยิ้มตอบพลางจูงจักรยานเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบริเวณโรงงาน เธอสังเกตเห็นรถบรรทุกที่ขนเต้าหู้ล็อตใหญ่จากหมู่บ้านของเธอจอดอยู่เรียบร้อยแล้ว“ไม่แปลกเลยที่รถบรรทุกจะมาถึงก่อน” เธอคิดในใจ เพราะตัวเธอใช้จักรยานเป็นพาหนะ แม้จะออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ก็ย่อมช้ากว่ารถบรรทุกที่สามารถเดินทางได้เร็วกว่าอันจิ่วเม่ยมองรถบรรทุกที่จอดเรียงรายด้วยรอยยิ้มพึงพอใจก่อนจะมุ่งหน้าเดินเข้าไปยังส่วนต้อนรับของโรงงาน เธอรู้ดีว่าการมาครั้งนี้สำคัญเพียงใด เมื่อมาถึงห้องทำงานของหัวหน้าโรงงาน อู่เต๋อเฉินก็รีบออกมาต้อนรับเธอด้วยท่าทางสุภาพและเป็นมิตร“นี่ค่ะ สูตรเต้าหู้ยี้กับเต้าหู้ยี้น ้ามันหม่าล่า” อันจิ่วเม่ยพูดพร้อมกับยื่นสมุดบันทึกเล่มเล็กให้เขาสมุดเล่มนั้นไม่ได้มีเพียงสูตรการทำเต้าหู้ยี้อันเป็นเอกลักษณ์ แต่ยังรวมถึงการออกแบบบรรจุภัณฑ์ที่เธอร่างไว้ด้วยอย่างตั้งใจ การ
ดีไซน์เรียบง่ายแต่โดดเด่น ช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือและสร้างภาพลักษณ์ที่น่าดึงดูดให้กับผลิตภัณฑ์อู่เต๋อเฉินพลิกดูสมุดจดบันทึกสูตรเต้าหู้ยี้ด้วยความสนใจใบหน้าของเขาฉายแวว
