ด้ที่จะรู้สึกชื่นชมในความสามารถของอีกฝ่ายหลังจากเคลียร์เรื่องงานโรงงานเต้าหู้จนลงตัว อันจิ่วเม่ยมักใช้เวลายามค ่าคืนเข้าไปในมิติส่วนตัว ค้นคว้าหนังสือแฟชั่นและวาดแบบเสื้อผ้าใหม่ ๆ เธอตั้งใจเริ่มผลิตเสื้อผ้าเพียงไม่กี่แบบเพื่อทดลองตลาด และวางแผนส่งเสื้อผ้าเหล่านี้ให้พี่ฟางหรูในเมืองช่วยใส่แนะนำ
“หลานออกแบบได้ดีจริง ๆ ” ย่าอันกล่าวอย่างภูมิใจ “ถ้าเสื้อพวกนี้ขายดี ก็น่าจะช่วยสร้างรายได้ให้ชาวบ้านในหมู่บ้านอีกทาง”อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง “หนูก็หวังอย่างนั้นค่ะคุณย่า”เสียงหัวเราะและบทสนทนาในบ้านยังคงดำเนินไปอย่างมีชีวิตชีวา ในบรรยากาศอบอุ่นนี้สามวันผ่านไป เช้าตรู่ของวันส่งเต้าหู้ล็อตแรก อันจิ่วเม่ยลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เธอจัดการทุกอย่างอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเต้าหู้สดใหม่อบอวลไปทั่วลานบ้านผู้นำหมู่บ้านพร้อมกลุ่มชาวบ้านช่วยกันขนเต้าหู้ขึ้นรถบรรทุกที่ทางโรงงานอาหารส่งมา“ลุงเหวินค่ะ เดี๋ยวเรื่องการจัดการครั้งต่อไป ฉันจะฝากให้ลุงดูแลทั้งหมดนะคะ” อันจิ่วเม่ยกล่าวยิ้ม ๆ พร้อมมองดูรถบรรทุกที่เริ่มเต็มไปด้วยลังเต้าหู้ เหวินฟู่พยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง“ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลให้เรียบร้อยเอง”หลังจากกำชับงานเรียบร้อย อันจิ่วเม่ยสะพายตะกร้าที่บรรจุชุดเสื้อผ้าที่คุณย่าอันตัดเย็บไว้อย่างประณีต พร้อมกับสมุดบันทึกสูตรเต้าหู้ยี้ที่เธอเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน จากนั้นจึงปั่นจักรยานมุ่งหน้าสู่
