ดสายตาของหลี่เจียเฟิ่งได้ ที่สำคัญ ที่นี่คือหน่วยไปรษณีย์ของฐานทัพ การกระทำใด ๆ ที่ไม่เหมาะสมย่อมเสี่ยงเกินไปด้วยเหตุนี้ หลัวลี่เซียนทำได้เพียงระงับอารมณ์ ข่มความโกรธไว้ในใจ แล้วหมุนตัวเดินจากไป ความไม่พอใจที่สะสมอยู่ในอกเริ่มแผ่ขยาย ราวกับเปลวไฟที่รอวันโหมกระพือ
เช้าวันใหม่ อันจิ่วเม่ยเตรียมตัวเข้าเมืองอย่างขะมักเขม้น พร้อมกับเต้าหู้ยี้สองชุดที่เธอบรรจงห่อไว้อย่างเรียบร้อย ชุดแรกเธอตั้งใจนำไปฝากป้าอันหนิงเหอเนื่องในโอกาสที่ฉีหลิวเหว่ยจะได้ออกจากโรงพยาบาลในวันนี้อีกทั้งยังมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับการปลูกถั่วเหลืองที่เธอต้องการกำชับให้แน่ชัดเมื่อมาถึงโรงพยาบาล อันจิ่วเม่ยยิ้มทักทายป้าอันหนิงเหออย่างอบอุ่น ก่อนยื่นเต้าหู้ยี้ให้“คุณป้า นี่เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ ย่าอันฝากมาให้ค่ะ เป็นฝีมือย่าเองเลย เอากลับไปลองกินดูนะคะ พี่หลิวเหว่ยก็คงต้องพักฟื้น จะได้มีอะไรอร่อย ๆ ไว้เติมพลังค่ะ”ป้าอันหนิงเหอรับเต้าหู้ยี้ด้วยรอยยิ้มซาบซึ้ง “โอ้ ขอบใจมากจิ่วเม่ย ย่าอันนี่ช่างใจดีเสมอ เธอเองก็ไม่น่าต้องลำบากขนาดนี้เลยนะแค่นี้ป้าก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว”อันจิ่วเม่ยยิ้มตอบอย่างจริงใจ “คุณป้าอย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน แค่นี้ไม่ลำบากอะไรเลย”เธอหันไปพูดกับฉีหลิวเหว่ยที่นั่งอยู่บนเตียงโดยมีเฝือกที่ขาข้างหนึ่ง “พี่หลิวเหว่ยรักษาตัวให้หายเร็ว ๆ นะคะ อย่าลืมไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านเรื่องถั่วเหลืองนะคะ ถ้
