าพี่ช่วยรับซื้อจากชาวบ้านในพื้นที่ เราจะได้ช่วยสร้างรายได้ให้พวกเขาไปด้วย”
ฉีหลิวเหว่ยพยักหน้ารับ แม้จะมีท่าทางอิดโรย แต่สายตาเขาแฝงความตั้งใจ “ไม่ลืมแน่นอนจิ่วเม่ย พอพี่หายดีแล้วจะรีบไปติดต่อผู้นำหมู่บ้าน แล้วจะไปหาเธอที่หมู่บ้านเพื่อพูดคุยรายละเอียด”อันจิ่วเม่ยใช้เวลาพูดคุยกับป้าอันหนิงเหอและครอบครัวอยู่พักใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะเมื่อถึงเวลาที่ต้องไปทำธุระต่อ อันจิ่วเม่ยลุกขึ้นกล่าวลาพร้อมรอยยิ้มสดใส “วันนี้หนูต้องไปทำธุระต่อแล้วค่ะ ไว้พวกป้าลองหาโอกาสแวะไปหาย่าอันนะคะ เดี๋ยวหนูเลี้ยงของอร่อย ๆ ให้เอง”ป้าอันหนิงเหอและสามีเดินมาส่งอันจิ่วเม่ยที่จักรยาน ทั้งคู่มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ ป้าอันหนิงเหอเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนและจริงใจ “ขอบใจมากนะจิ่วเม่ย สำหรับทุกเรื่องจริง ๆ ป้ากับลุงซาบซึ้งใจมาก”อันจิ่วเม่ยหันมามองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ใบหน้าสดใสของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดชื่นขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ยังไงก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว ป้ากับลุงเดินทางกลับบ้านดี ๆ นะคะ ส่วนพี่ชายก็อย่าลืมให้เขากินอาหารดี ๆ จะได้หายไว ๆ ค่ะ”น ้าเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆจากป้าอันหนิงเหอที่พยักหน้ารับ ก่อนจะโบกมือลาขณะที่อันจิ่วเม่ยปั่นจักรยานออกไปด้วยรอยยิ้ม
เธอปั่นจักรยานออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าไปยังจุดหมายถัดไปท่ามกลางแสงแดดยาม
