ฟางเจียวเหม่ยได้ยินเสียงก็รีบออกมาดู แม้ไม่ได้เข้าไปใกล้ แต่ก็จ้องมองหมิ่นเหลียนซินงตลอด ถ้าหมิ่นเหลียนซินได้ไปทำงานที่โรงงานเต้าหู้จริง เธอจะไปแจ้งความทันที!หมิ่นเหลียนซินเองก็ไม่ใช่คนโง่ เธอตอบกลับด้วยท่าทีสบาย ๆตามที่เตรียมคำพูดไว้กับอันจิ่วเม่ยก่อนหน้านี้ เธอยิ้มพลางพูดว่า“พวกคุณคิดอะไรกันอยู่ ฉันจะไปทำงานที่โรงงานเต้าหู้ได้ยังไง? ฉันแค่เอาผักดองไปให้เธอเท่านั้น เขาก็เลยให้เต้าหู้ยี้มาเป็นการตอบแทนไง”“ส่วนนมข้าวบาร์เลย์น่ะ ฉันเอาน ้าตาลไปแลกกับของหมดอายุของเธอมา สหายหลี่ไปเมืองบ่อย เห็นร้านสหกรณ์กำลังจำหน่ายของหมดอายุ ก็เลยซื้อมาบ้าง ฉันอยากกินเลยไปขอแลกมาหนึ่งกระป๋อง”หมิ่นเหลียนซินพูดออกมาทางปาก แต่ในใจกลับชื่นชมความฉลาดของอันจิ่วเม่ยแน่นอน พอเธอบอกว่าเป็นของหมดอายุ ทุกคนก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมา “เอาขนมมาแลกกับของหมดอายุ เธอนี่ก็โง่จริง ๆ กินของหมดอายุพวกนี้เข้าไปจะไม่ทำให้ปวดท้องหรอกเหรอ”หมิ่นเหลียนซินหัวเราะคิกคัก “ไม่เป็นไร ใครใช้ให้ฉันอยากลองกินมันนักล่ะ?”
พูดจบเธอก็เดินเข้าห้องตัวเอง ขณะที่ถือเต้าหู้ยี้เดินผ่านหน้าทุกคน พวกเขาต่างกลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัวช่างใจกว้างจริง ๆ ทำเต้าหู้ยี้แค่นี้แต่ใส่น ้ามันเยอะมาก หอมจนคนแทบตาย แถมยังใจกว้างให้หมิ่นเหลียนซินมากขนาดนี้อีก!ทุกคนอิจฉาจนทนไม่ไหว ต่างคิดว่าพรุ่งนี้ตอนกินข้าวจะขอหมิ่นเหลียนซินชิมสักนิดดูว่ารสชาติเป็นยังไงทางฝั่งค่าย
