ฟางเจียวเหม่ยวิ่งออกไปทั้งน ้าตา มือหนึ่งปิดปากพยายามกลั้นสะอื้น ระหว่างทางมีชาวบ้านหลายคนมองเห็นเธอ แต่เธอไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรให้ใครฟังอย่างไรก็ตาม เมื่อหลายคนเห็นเธอวิ่งออกมาจากบ้านของอันจิ่วเม่ย ก็อดไม่ได้ที่จะเดาว่าเธอน่าจะถูกตี ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงถูกตีนั้น ไม่มีใครรู้แน่ชัดด้วยความที่รายชื่อคนที่จะได้ทำงานในโรงงานเต้าหู้ยังไม่ได้ประกาศ ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะไม่พูดวิพากษ์วิจารณ์อะไรลับหลัง กลัวว่าหากคำพูดเหล่านั้นหลุดไปถึงหูคนอื่น อาจมีใครนำไปฟ้องและทำให้ตัวเองเสียโอกาสในครั้งนี้อันจิ่วเม่ยเองไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้สักนิด หลังจากฟางเจียวเหม่ยวิ่งออกไป เธอก็เดินไปล็อกประตูบ้านทันทีเมื่อหันกลับมา เธอก็พบว่าคุณย่ากำลังมองเธออยู่ สายตาของคุณย่าทำให้เธอรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยอันจิ่วเม่ยหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ยังไม่ทันได้หลบพ้น ก็ถูกเสียงของคุณย่าเรียกเอาไว้ย่าอันเดินเข้ามาพร้อมไม้เท้า ก่อนจะจับมือหลานสาวขึ้นมาดูอย่างห่วงใย สายตาของท่านกวาดมองทั่วมือของอันจิ่วเม่ย ราวกับกลัวว่าจะมีบาดแผลจากการลงมือเมื่อครู่
“ดูสิ ถลอกหมดแล้ว มาเถอะ ย่าจะช่วยทายาให้ พรุ่งนี้ก็จะหาย”พูดจบ ย่าอันก็จูงมืออันจิ่วเม่ยพาเข้าบ้าน แม้ตัวอันจิ่วเม่ยจะคิดว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เมื่อเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยของคุณย่า เธอก็ยอมเดินตามเข้าไปอย่างว่าง่ายเมื่อเข้ามาในบ้าน ย่าอั
