ให้ฟ้องไปถึงอำเภอ ฉันก็ไม่กลัว!
เธอกล้าปล่อยข่าวลือเรื่องฉันกับผู้ชายคนอื่น ทำลายชื่อเสียงของฉันถ้าฉันไม่เรียกร้องค่าเสียหายจากเธอ ก็นับว่าฉันเมตตาเธอมากแล้ว!”คำพูดตรงไปตรงมาของอันจิ่วเม่ยทำให้ฟางเจียวเหม่ยหน้าถอดสีจนถึงกับร้องไห้ออกมา เธอไม่เคยคิดว่าสิ่งที่เธอทำจะร้ายแรงถึงเพียงนี้มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฟางเจียวเหม่ยคิดในใจ เธอเพียงแค่โกรธที่อันจิ่วเม่ยปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา ทั้งที่เรื่องนี้ถ้าพูดดี ๆ ก็จบไปแล้ว แต่กลับปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์อยู่อย่างนี้อันจิ่วเม่ยไม่เห็นเลยหรือว่าชีวิตเธอแย่จนแทบจะอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว?“ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” อันจิ่วเม่ยตวาดเสียงดังลั่น ดวงตาเปล่งประกายความเด็ดขาดอย่างไม่เกรงกลัว “อย่ากล้ามาเหยียบบ้านฉันอีก! ถ้าฉันเห็นเธอที่นี่อีกครั้ง ฉันจะไม่ลังเลที่จะตบเธอเหมือนวันนี้อีก!”คำพูดของอันจิ่วเม่ยเฉียบคมและไร้ความปรานี ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของการไว้หน้าผู้ฟังเลยแม้แต่น้อย น ้าเสียงที่ใช้หยาบกระด้างจนใครได้ยินก็ต้องสะดุ้งสิ่งที่ทำให้อันจิ่วเม่ยเสียใจที่สุดคือความผิดพลาดในอดีต วันที่เธอไปรอรับเหล่ายุวชนกลุ่มนี้ เธอถูกหลอกด้วยรูปลักษณ์ที่ดูซื่อใส
ของฟางเจียวเหม่ย จนถึงกับยื่นมืออาสาช่วยขนกระเป๋าให้ด้วยตัวเองเมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์นั้น หัวใจเธอก็พลันเดือดพล่านด้วยความหงุดหงิดและโทษตัวเองที่หลงเชื่อคนง่ายเกินไป
