ไม่ใช่เพื่อให้ท่านกลายมาเป็นแรงงานในแผนการของเธอ“จิ่วเม่ย ให้ย่าช่วยทำงานบ้างเถอะจ้ะ” ย่าอันพูดด้วยน ้าเสียงอ้อนวอน “ออกไปข้างนอกนั่งเล่นสองสามวันก็ไม่ได้สนุกอะไรเลย อยู่บ้านเฉย ๆ ก็มีแต่ดูเจ้าลูกหมาสามตัวเล่นกันไปมาเท่านั้น ถ้าย่าไม่ได้ทำ
อะไรเลย ย่ารู้สึกไม่ดีจริง ๆ หลานวางใจได้เถอะ ย่าจะทำตามกำลังของตัวเองแน่นอน ได้ไหมจ๊ะ?”ย่าอันมองเธอด้วยสายตาเว้าวอน ราวกับอยากจะจับมือหลานสาวแกว่งไปมาเพื่อขอร้อง แววความจริงใจในดวงตาของย่าทำให้อันจิ่วเม่ยถึงกับลังเลใจอย่างหนักเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ อันจิ่วเม่ยจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? ก็ต้องตกลงสิ!“ก็ได้ค่ะคุณย่า แต่คุณย่าต้องสัญญาว่าจะทำตามกำลังของตัวเองนะคะ” อันจิ่วเม่ยยอมใจอ่อน พร้อมทั้งเล่าแผนการของเธอให้ฟัง“หนูตั้งใจจะลองทำเสื้อผ้าสักสองสามตัวก่อนค่ะ” เธอพูดอย่างใจเย็นย่าอันได้ยินดังนั้นก็มองหลานสาวด้วยสีหน้าประหลาดใจ “แค่นี้เองเหรอ?”ย่าอันเดิมทีคิดว่าหลานสาวจะทำในปริมาณมาก เพราะได้ยินว่ากำลังวางแผนหาคนมาช่วยงาน ที่ไหนได้ กลับมีแค่แผนเริ่มต้นเล็ก ๆเพียงเสื้อผ้าสองสามตัว ซึ่งดูแล้วแทบจะไม่พอให้เธอคนเดียวทำเลยด้วยซ ้า“ก็แค่ลองทำชั่วคราวเท่านั้นค่ะ ยังไม่ได้ทำในปริมาณมาก”อันจิ่วเม่ยพูดพร้อมยิ้มอย่างจนใจ
นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น ถ้าทำมากเกินไปตั้งแต่แรก อาจจะเกิดปัญหาตามมาได้ เธออธิบายเพิ่มเติมด้วยน ้าเสียงนุ่มนวล“พูดอีกอย่างนะคะ ปริมาณที่ทำตอนนี้ แม้จ
