ะมีใครมาเจอเข้า ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะกฎระเบียบน่ะตายตัว แต่คนเรามีชีวิต สิ่งที่ทุกคนต้องการก็ไม่จำเป็นต้องหาซื้อได้จากร้านสหกรณ์เสมอไป คนระดับบนก็มักจะมองข้ามไปบ้าง ไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น สิ่งที่หนูกำลังทำอยู่นี้ยังอยู่ในขอบเขตที่ปลอดภัยค่ะ”ย่าอันฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอพูดตรง ๆ พร้อมรอยยิ้มมั่นใจว่า “งั้นหลานไม่ต้องไปหาคนอื่นมาช่วยหรอก ย่าคนเดียวก็ทำได้หมด หลานแค่วาดแบบมาให้ย่าก็พอ หลานไม่ได้รีบใช้ใช่ไหม?”อันจิ่วเม่ยส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่รีบหรอกค่ะ หนูต้องจัดการเรื่องความร่วมมือกับโรงงานอาหารให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยมาจัดการเรื่องเสื้อผ้า”“งั้นยิ่งไม่ต้องหาคนอื่นเลย! แค่ย่าคนเดียวก็พอ ทำได้แน่นอน!”ย่าอันพูดด้วยน ้าเสียงมั่นใจและภูมิใจจนเห็นได้ชัดอันจิ่วเม่ยยิ้มรับ พลางพูดตามน ้าด้วยน ้าเสียงแซวเล็ก ๆ “ได้ค่ะ ๆรู้แล้วว่าคุณย่าเก่งที่สุด! เดี๋ยวหนูจะจ่ายค่าแรงให้ด้วยนะคะ!”“จ่ายค่าแรงอะไรกัน ไม่เอา ๆ!” ย่าอันส่ายหน้าอย่างรัว พลางโบกมือไปมาอย่างเด็ดขาดจนเกิดเป็นเงาพร่ามัวในอากาศ
อันจิ่วเม่ยตอบรับด้วยปาก แต่ในใจยังคิดจะให้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ มีเงินติดตัวก็จะไม่ตื่นตระหนก ย่าก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นวันรุ่งขึ้น อันจิ่วเม่ยจัดการเตรียมเต้าหู้ยี้ที่หมักไว้อย่างดี และเต้าหู้ชนิดต่าง ๆ ที่เธอเตรียมไว้ให้เรียบร้อย ก่อนจะนำทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังอย่างระมัดระวังเมื่อจัดทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย
