ร ทุกคำพูดทุกการกระทำล้วนเป็นแบบอย่างอันจิ่วเม่ยคงไม่ทำเรื่องไม่ดีแน่นอน อีกทั้งนี่เป็นความร่วมมือของหมู่บ้าน ไม่น่าจะส่งผลกระทบอะไร มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะปฏิเสธอันจิ่วเม่ยพอใจกับท่าทีของป้ามาก กลัวแต่ว่าป้าจะเป็นคนหัวแข็ง ไม่กล้าเป็นคนแรกในหมู่บ้านที่กินปู ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงจะชักนำคนอื่นไม่ได้ทั้งสองเดินดูของรอบหนึ่ง แต่ไม่ได้ซื้ออะไรเลย อันจิ่วเม่ยแอบคิดอยากซื้อของฝากให้หลานชายหลานสาว แต่ป้าหนิงเหอกลับห้ามไว้บอกว่าไม่ต้องซื้ออะไรทั้งนั้น ก่อนจะลากเธอออกจากร้านค้าไปทันที“นี่ก็เย็นมากแล้ว ป้าหนิงเหอ เราไปกินข้าวกันก่อนดีกว่านะคะเดี๋ยวค่อยซื้อของฝากกลับไปให้ลุงกับพี่ชายทีหลัง”ในใจอันจิ่วเม่ยแอบนึกถึงหมูตุ๋นพะโล้หอมกรุ่นจากร้านอาหารของรัฐ แค่คิดถึงกลิ่นหอมอบอวลก็ทำให้ท้องเธอเริ่มร้องประท้วงทันที
ใช้เวลาไม่นาน อันจิ่วเม่ยก็พาป้าหนิงเหอมาถึงหน้าร้านอาหารของรัฐบาลที่ขึ้นชื่อเมื่อป้าหนิงเหอเห็นตัวอักษรใหญ่ ๆ บนป้ายร้านอาหาร เธอก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะรีบหันหลังกลับตั้งใจจะเดินหนี “จิ่วเม่ยเธอเข้าไปกินเถอะ ป้าไม่ไปด้วยหรอก! ตอนเช้าเธอให้ขนมปังไส้เนื้อมา ป้ายังมีเหลืออยู่ กินแค่นั้นก็พอแล้ว อย่าเสียเงินเปล่าเลยนะ!”ถึงแม้ป้าหนิงเหอจะเข้าใจว่าอันจิ่วเม่ยมีชีวิตที่ดี และการกินอาหารในร้านของรัฐไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับหลานสาว แต่เธอเองกลับรู้สึกไม่สบายใจ ในฐานะผู้อาวุโส เธอไม่อยากพึ่งพาหร
