ือเอาเปรียบคนรุ่นหลังเช่นนี้แต่คำปฏิเสธของป้าหนิงเหอกลับไม่ได้ผล อันจิ่วเม่ยยิ้มและดึงตัวป้าให้เข้าไปในร้านจนได้ “ป้าค่ะ มาถึงแล้วก็เข้าไปกินด้วยกันเถอะค่ะ! อีกอย่าง พี่ชายยังบาดเจ็บอยู่ เราต้องเลือกของดี ๆ ไปบำรุงเขาสิ จริงไหมคะ?”คำพูดของอันจิ่วเม่ยทำให้ป้าหนิงเหอจำต้องยอมแพ้ เธอพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ แต่ยืนกรานว่าจะเลี้ยงมื้อนี้เอง เพราะครอบครัวเธอมีสามคนกิน ไม่ควรให้อันจิ่วเม่ยจ่ายทุกอย่างและแน่นอนว่าอันจิ่วเม่ยไม่ให้โอกาสนี้กับเธอ คนหนุ่มสาวเร็วกว่า และไม่ใช่ครั้งแรกที่มากิน รู้ขั้นตอน รีบสั่งอาหารและจ่ายเงินพร้อมคูปองก่อนที่อันหนิงเหอจะทัน
“ฮ่า ๆ ป้า คราวหน้าป้าเลี้ยงฉันก็ได้ ยังมีโอกาสอีกเยอะแยะ!”อันจิ่วเม่ยยิ้มพลางดึงเธอไปหาโต๊ะนั่ง อันหนิงเหอทำอะไรไม่ได้จึงต้องตกลงคิดดูแล้วก็ใช่ เธอกำลังจะไปทำงานกับอันจิ่วเม่ยต่อไปเมื่อชีวิตดีขึ้น ก็จะมีโอกาสเลี้ยงอันจิ่วเม่ยอีกมากอันจิ่วเม่ยสั่งอาหารมาอย่างจุใจ ประกอบด้วย หมูตุ๋นพะโล้เนื้อนุ่มหนึ่งจาน เนื้อวัวผัดซอสหอมหนึ่งจาน มันฝรั่งผัดปรุงรสกลมกล่อมหนึ่งจาน และ ผักกาดขาวผัดเปรี้ยวหวานหนึ่งจาน พร้อมด้วยข้าวสวยร้อน ๆ สองชามใหญ่ตอนแรกอันหนิงเหอคิดจะกินน้อย ๆ ให้อันจิ่วเม่ยกินเยอะ ๆเพราะเธออายุน้อย ยังอยู่ในวัยเจริญเติบโตเนื้อสองจานในมื้อเดียว แม้แต่ที่บ้านในช่วงปีใหม่ก็ไม่กล้ากินแบบนี้ เธอรู้สึกผิดมากขณะที่กินอยู่แต่อาหารนี้อร่อยมาก และเธ
