ใช่เรื่องยากลำบากสำหรับเธอระหว่างทางกลับจากช่องการเงิน เธอพบกับคนคุ้นหน้า เป็นคุณหมอหญิงและพยาบาลสาวที่เคยเจอกันในวันที่เธอไปจดทะเบียนสมรสกับหลี่เจียเฟิ่ง“สหาย ช่างบังเอิญจริง ๆ!” หมอหญิงเอ่ยทักก่อนด้วยน ้าเสียงสดใสพยาบาลสาวที่เคยทำแผลให้เธอก็รีบพูดตาม “นั่นสิ พวกเราช่างมีวาสนาต่อกันจริง ๆ!”อันจิ่วเม่ยยิ้มรับพร้อมตอบอย่างร่าเริง “ใช่แล้ว พวกเรามีวาสาต่อกันจริง ๆ”เธอพูดจบก็ควักลูกอมกำมือหนึ่งออกจากกระเป๋า ยัดใส่มือของพยาบาลสาวและหมอหญิงคนละกำ พลางพูดด้วยรอยยิ้ม“คราวที่แล้วฉันบอกไว้ว่า ครั้งหน้าที่เจอกันจะให้ลูกอมมงคลกับพวกคุณ วันนี้ได้เจอกันอีก เลยถือโอกาสทำตามสัญญาค่ะ”
หมอหญิงกับพยาบาลสาวที่รับลูกอมมาในมือถึงกับตาโตอย่างประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าคำพูดที่เหมือนพูดเล่นในวันนั้น อันจิ่วเม่ยจะเก็บไว้ในใจและทำตามจริง ๆ ความเอาใจใส่เช่นนี้ทำให้ทั้งสองรู้สึกชื่นชมในตัวอันจิ่วเม่ยมากขึ้นไปอีก“โอ้โห ดูเธอสิ! นั่นมันเรื่องตั้งนานมาแล้ว น่าทึ่งจริง ๆ ที่ยังจำได้!” พยาบาลสาวพูดด้วยความประทับใจอันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ พลางตอบอย่างนุ่มนวล “เรื่องดี ๆ แบบนี้ต้องจำไว้สิคะ!”ทั้งสามคนคุยกันอย่างออกรสพลางเดินไปด้วย พวกเธอแนะนำตัวกันและกัน ทำให้อันจิ่วเม่ยได้รู้ว่าหมอหญิงชื่อฟางเซียนเยว่ เธอทำงานที่โรงพยาบาลแห่งนี้มานานกว่าสิบปีแล้ว ส่วนพยาบาลสาวชื่อหยู่เยียน ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันเมื่ออันจิ่วเม่ยแนะนำตั
