คู่สามีภรรยาที่กำลังกังวลใจรู้สึกโล่งอกขึ้นไม่น้อยเมื่อเห็นอันจิ่วเม่ย อันหนิงเหอจับมือหลานสาวแน่นพลางพูดด้วยน ้าเสียงอ่อนล้า“พวกเรากังวลใจมากเลยจ้ะ เมื่อคืนกลับถึงบ้านก็รีบไปยืมรถจากผู้นำหมู่บ้าน เดินทางกันทั้งคืนกว่าจะมาถึง บ้านเราอยู่ไกลแถมเส้นทางก็ลำบาก เพิ่งมาถึงได้ไม่นานเอง”อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ พลางตอบด้วยความห่วงใย “งั้นป้ากับลุงไม่ได้พักทั้งคืนเลยสินะคะ? หนูเตรียมของกินมาด้วยค่ะ ทานอะไรก่อนแล้วหาที่พักผ่อนสักหน่อยนะ ส่วนพี่ชาย หนูจะช่วยดูแลให้เองค่ะ”พูดจบ เธอก็หยิบห่ออาหารออกมาจากตะกร้าสะพายหลังที่ย่าของเธอห่อมาให้เป็นอย่างดี อาหารยังคงอุ่น ๆ ส่งกลิ่นหอมชวนรับประทานหลังจากผ่านค ่าคืนที่เหน็ดเหนื่อย สองสามีภรรยาก็หิวจนท้องร้อง แม้จะรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดถึงความช่วยเหลือที่ได้รับจากอันจิ่วเม่ยเมื่อวาน พวกเขาจึงตัดสินใจยอมรับน ้าใจในครั้งนี้ ทั้งคู่ยิ้มขอบคุณแล้วเริ่มทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเพียงกัดคำแรก พวกเขาก็ถึงกับตกตะลึงกับรสชาติที่หอมอร่อยของเห็ดและเนื้อ มื้อที่พวกเขาเคยคิดว่าจะได้ลิ้มรสเนื้อเพียงเล็กน้อยก่อนปีใหม่ กลับกลายเป็นเนื้อเต็มคำที่หอมกรุ่นจนแทบละลายใน
ปาก ความหิวทำให้พวกเขาไม่มีเวลาพูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินเงียบ ๆเมื่อทานหมด อันจิ่วเม่ยยื่นห่ออาหารให้อีกครั้ง แต่คราวนี้สองสามีภรรยารีบโบกมือปฏิเสธพร้อมพูดอย่างเกรงใจ “พวกเราอิ่มแล้วเธอเก็บไว้กินเองเถ
