คนในครอบครัวพวกเขาอีกก็พอค่ะ”คำพูดของอันจิ่วเม่ยทำให้ย่าอันรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย แม้ในใจยังคงมีความกังวล แต่ก็อดยิ้มไม่ได้กับความเข้มแข็งและความรอบคอบของหลานสาวคนในหมู่บ้านมีมากมาย ตอนนี้เธอก็เป็นคนที่มีอำนาจในกลุ่มป้า ๆ หาโอกาสไปพูดคุยก็สามารถสืบได้ว่าใครเป็นคนนินทาลับหลังต่อไปเมื่อโรงงานขยายกิจการรับคนงานเพิ่ม ก็ไม่ต้องรับคนพวกนั้นก็ได้เธอยอมรับว่าตัวเองใจแคบ แต่ใครใช้ให้คนพวกนั้นมาหาเรื่องเธอก่อนล่ะ?ย่าอันพยักหน้า หลานสาวพูดถูก ทางบ้านอันหนิงเหออยู่ไกลมาก การเดินทางก็อันตราย นาน ๆ มาที ช่างเถอะ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยไปเถอะ
“ส่วนนั่นคือของที่ป้าหลานเอามาให้” ย่าอันชี้ไปที่ของที่กองอยู่ตรงมุมกำแพง บนพื้นมีหญ้ารองไว้ ของบางอย่างห่อด้วยผ้าขาดๆอันจิ่วเม่ยพยักหน้า เดินเข้าไปดูว่าป้าเอาอะไรมาให้บ้างแต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจห่อผ้าขาด ๆ คือกระต่ายป่าสองตัวที่ถลกหนังและตากแห้งเก็บไว้อย่างดี มีไข่ไก่อีกสิบกว่าฟอง อีกห่อหนึ่งเป็นขนมปังที่ทำเอง มีเห็ดตากแห้งครึ่งกระสอบ และมันเทศอีกหนึ่งถุงใหญ่ในยุคสมัยที่ขาดแคลนทรัพยากรเช่นนี้ แม้แต่คนในครอบครัวยังกินไม่อิ่มท้อง เป็นยุคที่ไม่กล้าแม้แต่จะกิน ป้าสามารถนำของมามากมายขนาดนี้ ทั้งเนื้อทั้งไข่ นับว่าเป็นของขวัญที่หรูหราอย่างยิ่งอันจิ่วเม่ยรู้ดีว่าป้าคงต้องควักกระเป๋าจนหมดเพื่อมาขอยืมเงินไม่ยากที่จะเดาได้ว่าก่อนที่ป้าจะเอ่ยปากนั้น ป้าต
