้องทำใจอยู่นานแค่ไหนเมื่อมองดูของเหล่านี้ อันจิ่วเม่ยรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองให้ไปนั้นน้อยเกินไป พอพี่ชายออกจากโรงพยาบาล เธอจะเตรียมของให้เขานำกลับไปเพิ่มอีก!ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว อันจิ่วเม่ยทำผัดผักใส่ไข่ง่าย ๆ พร้อมกับซุปร้อน ๆ ย่าหลานทั้งสองกินอย่างอิ่มอกอิ่มใจ
อันจิ่วเม่ยไม่ใช่คนที่ไม่พูดไม่จาระหว่างกินข้าวหรือนอน ปกติเธอมักจะยุ่งกับงาน ออกไปทั้งวัน แทบไม่ได้คุยกับย่า ส่วนใหญ่จะพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารวันนี้ก็ไม่ต่างกัน อันจิ่วเม่ยเป็นฝ่ายพูดถึงครอบครัวของป้า เห็นได้ชัดว่าร่างของย่าแข็งทื่อไปชั่วขณะ“ย่า ครอบครัวของป้าเป็นญาติฝ่ายแม่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของย่า ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ป้าก็ยังส่งของมาช่วยเหลือพวกเรา หนูจำบุญคุณนี้ไว้ในใจเสมอ”แม้ว่าของที่นำมาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจะไม่ดีเท่าครั้งนี้ และส่วนใหญ่ก็เข้าท้องซื่อหงและอันตงหยางแต่น ้าใจที่แสดงออกมาก็ไม่อาจมองข้ามได้“ใช่แล้ว” ย่าอันพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม พี่ชายสามคนของเธอเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน นอกจากอันหนิงเหอที่มักจะมาเยี่ยมเธอหลานชายหลานสาวคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ติดต่อกันแล้ว นับแล้วอันหนิงเหอก็เป็นญาติฝ่ายแม่คนเดียวที่ยังห่วงใยเธอ“อันจิ่วเม่ย ย่ารู้ว่าหนูใจดี และเพราะความสัมพันธ์ของย่า หนูจึงเต็มใจช่วยเหลือพวกเขามากขึ้น ย่าขอขอบคุณแทนพวกเขา แต่หนูก็ต้องทำตามกำลังของตัวเอง รู้จักประมาณตน ความช่วยเหลือเล็กน้อยก่
