น สิ่งที่พวกเธอทำทำให้อันหนิงเหอรู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก“ขอบคุณนะอันจิ่วเม่ย ป้าเห็นพวกเธอมีชีวิตที่ดีขึ้นแบบนี้ ป้าดีใจด้วยจริง ๆ นะ”นมข้าวบาร์เลย์นี้ครอบครัวของเธอไม่มีปัญญาซื้อ รู้ว่าเป็นของมีค่า เธอไม่กล้าทำกิน หลังจากรับมาก็วางไว้ข้าง ๆ คิดว่าเมื่อเธอกลับไปแล้วอันจิ่วเม่ยจะได้เอาไปอุ่นให้ร้อนแล้วเก็บไว้ดื่มได้อันจิ่วเม่ยไม่รู้เลยว่าป้าของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ เธอเร่งให้ป้าลองชิมนมข้าวบาร์เลย์อย่างกระตือรือร้น “ตอนนี้น ้ากำลังอุ่นกำลังดี ถ้าปล่อยให้เย็นจะไม่อร่อยนะคะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มอันหนิงเหอที่ถูกหลานสาวรบเร้าอยู่หลายครั้งก็ปฏิเสธไม่ออกจึงยอมยกถ้วยขึ้นจิบเล็กน้อย
ทันทีที่รสชาติหอมหวานของนมข้าวบาร์เลย์แตะปลายลิ้นความรู้สึกอบอุ่นก็ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วกาย หัวใจที่เคยขมขื่นพลันรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มด้วยความหวานละมุนของเครื่องดื่มแก้วนี้อย่างน่าประหลาดอันหนิงเหอเลียริมฝีปากอย่างละโมบ แต่ไม่ยอมดื่มอีกอึกเลยมือทั้งสองประสานกัน ท่าทางของเธอดูกังวลอย่างเห็นได้ชัดย่าอันเดาว่าหลานสาวเธออาจจะเจอปัญหาอะไรสักอย่าง หัวใจกระตุก มองอันจิ่วเม่ยอย่างกังวล กลัวว่าหลานสาวจะโกรธที่ตนเองอยากช่วยเหลือญาติทางบ้านเกิด แต่ก็เป็นห่วงว่าครอบครัวของพี่สาวจะมีเรื่อง ท่าทางกระวนกระวายและอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดอันจิ่วเม่ยจะมองไม่ออกความคิดของคนทั้งสองได้อย่างไร ในใจถอนหายใจ เธอดูเหมือนคนใจร้ายเหรอ?ห
