้งต้องรวมกลุ่มกันหลายคนถึงจะกล้าออกไป
ด้วยเหตุนี้ อันจิ่วเม่ยจึงรู้สึกจากใจว่าหลายปีมานี้ ป้าหนิงเหอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่สามารถออกจากภูเขามาส่งอาหารให้ย่าหลานของพวกเขา แม้จะเป็นของเล็กน้อย แต่น ้าใจก็มากมายการคมนาคมไม่สะดวก จึงพัฒนาไม่ได้ ผู้คนที่นั่นแทบจะพึ่งพาตนเองทั้งหมด มีโอกาสหาเงินน้อยมาก การไปทำงานในทุ่งนาก็แลกได้แค่ธัญพืชเท่านั้น แทบไม่มีการจ่ายเป็นเงิน เพราะถึงให้เงินไปพวกเขาก็ซื้ออะไรไม่ได้ ยังไม่ดีเท่าธัญพืชที่ทำให้สบายใจกว่าด้วยเหตุนี้ เมื่อลูกชายป้าได้รับบาดเจ็บและต้องเข้าเมืองเพื่อรักษา ครอบครัวจึงไม่มีเงินพออันจิ่วเม่ยคิดสักครู่ แม้ในเนื้อเรื่องเดิมจะไม่มีเหตุการณ์ที่ป้าหนิงเหอจะมาขอยืมเงิน แต่ในตอนหลังที่กล่าวถึง ลูกชายของป้าก็มีการเขียนว่าเขาเป็นคนขาเป๋ เดินกะเผลก ๆ ดูลำบากมาก แต่ยังสามารถอุ้มศพของเธอเดิมกลับไปฝังได้อย่างมั่นคงคิดดูแล้ว ตามเส้นเวลาของเรื่องเดิม ตอนนี้เจ้าของร่างเดิมแต่งงานกับคนโง่แล้ว ถูกลี่เฟยกับชิวหรงรังแกทุกวัน แม้ว่าป้าหนิงเหอมาก็คงไม่กล้าไปยืมเงินที่บ้านตระกูลหลี่ ทำให้ลูกชายป้าหนิงเหอพลาดโอกาสรักษาที่ดีที่สุด จึงกลายเป็นคนขาเป๋คิดถึงตรงนี้ อันจิ่วเม่ยถอนหายใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความยากจน
เห็นป้าหนิงเหอไห้จนหน้าเปื้อนน ้าตา อันจิ่วเม่ยหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน ้าตาให้เธอ แล้วพูดว่า “พี่ใหญ่เกิดเรื่องต้องไปรักษาที่โรงพยาบาลในเมืองแน่ ๆ ป้าน่าจะ
