“รองหัวหน้า กลางวันแสก ๆ แบบนี้ คุณมาดึงมาลากฉันต่อหน้าธารกำนัล มันไม่เหมาะสมนะคะ”“ก่อนหน้านี้ตอนไปที่หมู่บ้านของพวกเรา คุณไม่ชอบหน้าฉันก็ช่างเถอะ อย่างน้อยมันก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อชื่อเสียงของฉัน แต่ตอนนี้คุณทำแบบนี้ นี่หมายความว่ายังไง? ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นคงคิดว่าฉันกับคุณมีปัญหาอะไรกันมาก่อน ดังนั้นรองหัวหน้าโปรดสำรวมกิริยาด้วยค่ะ”“อีกอย่าง วันนี้ฉันไม่ได้มาหาคุณนะคะ อย่าคิดไปเอง!”แค่รองหัวหน้าคนเดียวเท่านั้น แต่กลับมาหาเรื่องเธอซ ้าแล้วซ ้าเล่า ความอดทนของอันจิ่วเม่ยถึงขีดจำกัดแล้ว เรื่องนี้ไม่ว่าจะเอาไปพูดที่ไหนก็ต้องเป็นฝ่ายเธอที่ถูกในที่สุดลุงยามก็มาถึงตรงหน้า เมื่อกี้เขาอยู่ไกล ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เพียงแค่ยิ้มตาหยีพูดกับอันจิ่วเม่ยว่า “ยายหนู หัวหน้าโรงงานผ้ากำลังรอเธออยู่ รีบเข้าไปเถอะ!”อันจิ่วเม่ยกล่าวขอบคุณคุณลุงยาม โดยไม่สนใจสองคนที่จ้องมองอยู่ข้าง ๆ แล้วเดินเข้าไปข้างในโรงงานทันทีรองหัวหน้าโรงงานผ้าถูกตบหน้าอย่างแรงต่อหน้าผู้คน ความอับอายที่เกิดขึ้นทำให้เขาโกรธแค้นอันจิ่วเม่ยจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่
ในใจคิดอย่างเจ็บแค้นว่า ไม่ว่าเธอจะมาหาหัวหน้าโรงงานผ้าเพื่อเรื่องอะไร เขาจะต้องทำให้เรื่องนั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า!ทางด้านเยี่ยนเอ๋อเองก็รู้ดีว่าอันจิ่วเม่ยได้สร้างความไม่พอใจให้รองหัวหน้าโรงงานผ้า เธอเริ่มครุ่นคิดหาวิธีเติมเชื้อไฟให้โหมแรงขึ้นเพื่อยุยงให้รองหัว
