กลับถึงบ้าน ยวี่เฟยยังรู้สึกไม่สบายใจ จึงถามอันจิ่วเม่ยเบา ๆ ว่า“เว่ยป๋อหลินคนนั้น ไม่ใช่กลัวว่าผู้นำหมู่บ้านและคนอื่น ๆ รู้แล้วจะลงโทษรุนแรง เลยหาข้ออ้างว่าอยากเปลี่ยนไปทำงานที่โรงงานหรอกเหรอ? ตอนแรกฉันเห็นท่าทางเขาไม่เหมือนคนดีเลยนะ”ยวี่เฟยรู้สึกซาบซึ้งที่อันจิ่วเม่ยพาครอบครัวของเธอให้มีชีวิตที่ดีขึ้น อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน ตอนนี้หลี่เจียเฟิ่งไม่อยู่บ้าน เธอจึงกังวลว่าจะมีคนคิดไม่ดีกับอันจิ่วเม่ยอันจิ่วเม่ยรู้ดีว่ายวี่เฟยหวังดีต่อเธอ แต่เรื่องระหว่างเธอกับเว่ยป๋อหลินไม่สะดวกที่จะพูด จึงได้แต่บอกว่า “ไม่ต้องกังวลหรอก เขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก ไม่งั้นฉันจะทำให้เขากลับเมืองไม่ได้”สมัยนี้การทำให้คนยุวชนที่มาจากเมืองกลับไปไม่ได้นั้นง่ายมากเพราะในเมืองไม่ขาดคน และไม่มีตำแหน่งงานเหลือ แค่มีชื่อเสียงไม่ดีหรือทำอะไรที่คนอื่นยอมรับไม่ได้ ก็กลับไปไม่ได้แล้วโดยเฉพาะเว่ยป๋อหลินเป็นคนที่อยากกลับไปมาก และยังมีจุดอ่อนอยู่ในมือของอันจิ่วเม่ย ต่อไปเขาคงไม่กล้าทำอะไรที่เป็นอันตรายต่ออันจิ่วเม่ยอีกแน่นอนเห็นอันจิ่วเม่ยทำหน้ามั่นใจ ยวี่เฟยจึงวางใจลงได้ “ถ้าเธอรู้ตัวก็ดีแล้ว ถ้าเจอปัญหาอะไรต้องบอกฉันนะ ถึงฉันช่วยเธอไม่ได้ แต่พ่อกับพี่ชายฉันก็ช่วยได้ เข้าใจไหม?”
อันจิ่วเม่ยเห็นเธอทำหน้าเป็นห่วง ก็รู้สึกอบอุ่นใจ จึงยื่นมือไปบีบแก้มเธอ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “รู้แล้วจ้าคุณพี่ พี่ยวี่เฟยวางใจ
