ตอบ ลุงยามที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า “นี่เธออย่าพูดส่งเดชนะ สหายน้อยคนนี้มาพบหัวหน้าโรงงานผ้า ฉันกำลังจะโทรไปถามอยู่พอดี!”พูดจบ ลุงยามก็ไปโทรศัพท์ เหลือแค่เยี่ยนเอ๋อกับอันจิ่วเม่ยอยู่ที่หน้าประตู
เยี่ยนเอ๋อได้ยินว่าเธอจะพบหัวหน้า ก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาทันทีจึงถามตรง ๆ ว่า “เธอคงไม่ได้อาศัยความสัมพันธ์กับหลี่เจียเฟิ่งมาหางานให้ตัวเองหรอกนะ? ก็นะ คนบ้านนอกอย่างเธอ คงต้องพึ่งเส้นสายแบบนี้หางานเท่านั้นแหละ”น ้าเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย ยังมีความอิจฉาริษยาอยู่นิดหน่อย อันจิ่วเม่ยวันนี้มาคุยเรื่องความร่วมมือกับหัวหน้าโรงงานผ้า ไม่อยากทำลายอารมณ์ดี ๆ เพราะเรื่องนี้ จึงอดทนไว้ ไม่ไปคิดมากกับคำพูดของอีกฝ่าย“ฉันไม่ได้มาหางานทำ ฉันรู้จักกับหัวหน้าผ้าแค่แวะมาเยี่ยม”อันจิ่วเม่ยไม่พูดถึงเรื่องแบบร่าง มองไปทางลุงที่กำลังโทรศัพท์ ดูเหมือนว่าสัญญาณไม่ดี ยังติดต่อไม่ได้ก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาทันที“เธอรู้จักกับหัวหน้าด้วยเหรอ? โกหกชัด ๆ…”เยี่ยนเอ๋อดยังไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงจากด้านหลังขัดจังหวะ “เฮอะเดี๋ยวนี้ถึงขั้นกล้ามาถึงโรงงานผ้าของฉันเลยสินะ คิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไง?”เสียงนี้ช่างคุ้นเคยเสียจนไม่จำเป็นต้องหันไปมอง อันจิ่วเม่ยก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร กงหยางซื่อ รองหัวหน้าโรงงานผ้านั่นเองให้ตายเถอะ! วันนี้เธอเดินก้าวเท้าผิดหรือยังไง ถึงได้เจอแต่คนแบบนี้
อันจิ่วเม่ยพยายามไม่สนใจเขา ตั
