มองดูการแต่งกายของผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง ช่างทันสมัยเหลือเกินท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตประดับลายผีเสื้อ ท่อนล่างเป็นกระโปรงลายดอกไม้ สวมรองเท้าหนังสีขาว ช่างดูทันสมัยเหลือเกิน แตกต่างจากสาวบ้านนอกที่เคยเห็นหน้าโรงงานอิฐราวกับคนละคนถ้าไม่ได้เข้ามาใกล้ ๆ และยืนยันว่าคนนี้คือสาวบ้านนอกที่แย่งคนที่เธอรักไป เธอก็ไม่กล้าเชื่อเลย“เธอนี่! ฉันคือเยี่ยนเอ๋อ!”
เยี่ยนเอ๋อเสริมอีกประโยคว่า “เราเคยเจอกันที่หน้าโรงงานอิฐมาก่อน”อันจิ่วเม่ยทำเป็นนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “อ๋อ ใช่ ๆเธอเป็นน้องสาวของสหายกู่เทียนเฉิง ช่างบังเอิญจริง ๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่ ที่แท้เธอทำงานที่โรงงานผ้านี่เอง เก่งจังเลย!”ไม้อ่อนย่อมดัดง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออันจิ่วเม่ยยังชมว่าเธอเก่ง เยี่ยนเอ๋อเดิมทีหน้าบึ้งตึงอยู่นั้น พอได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาทันที น ้าเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่กลั้นไว้ไม่อยู่เยี่ยนเอ๋อหรี่ตามองอันจิ่วเม่ยด้วยแววตาเย้ยหยันเต็มเปี่ยม ในสายตาของเธอ อันจิ่วเม่ยดูเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด ไม่เพียงแค่แต่งตัวดูทันสมัยขึ้น แต่ยังดูมีน ้ามีนวลขึ้นอีกด้วย จากที่เคยผอมแห้งคราวก่อน คราวนี้กลับดูอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทั้งรูปลักษณ์และท่าทีที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้อันจิ่วเม่ยดูเหมือนเป็นคนในเมืองที่สง่างามกว่าตัวเธอเองเสียอีกพี่เจียเฟิ่งคงดีกับเธอมาก น่าอิจฉาจัง…ยังไม่ทันที่อันจิ่วเม่ยจะ
