รู่ เดี๋ยวลุงจะโทรสอบถามหัวหน้าก่อน เพราะหัวหน้าเรางานยุ่งมาก ถ้าไม่ได้มีการนัดไว้จริงก็ไม่สามารถปล่อยให้เข้าไปได้”อันจิ่วเม่ยยิ้มรับอย่างสุภาพ “ได้ค่ะ”“เธอมาทำอะไรที่นี่?”ขณะที่คุณลุงยามกำลังจะไปโทรศัพท์ จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงที่ไม่ค่อยพอใจดังมาจากด้านหลังเสียงนี้ทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกทั้งคุ้นและไม่คุ้น พอหันไปมอง ที่แท้ก็เยี่ยนเอ๋อนี่เอง เธอสวมชุดของพนักงานโรงงานผ้า เห็นได้ชัดว่าเธอทำงานอยู่ที่โรงงานเสื้อผ้าอันจิ่วเม่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในเนื้อเรื่องเดิมไม่ได้กล่าวถึงงานก่อนหน้านี้ของเยี่ยนเอ๋อ เพียงแต่ภายหลังได้พูดถึงเล็กน้อยว่าเธอไปทำงานที่เดียวกับหลี่เจียเฟิ่ง การพบกันที่โรงงานผ้าครั้งนี้ช่างน่าอึดอัดจริง ๆ
เธอเคยพบกับเยี่ยนเอ๋อเพียงครั้งเดียว แทบไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย ตามหลักแล้วก็ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า แม้จะเจอหน้ากันก็ไม่จำเป็นต้องทักทาย แต่ไม่คิดว่าเยี่ยนเอ๋อไม่เพียงแต่จะทักทายเธอ แต่ยังใช้วิธีแบบนี้ ทำให้คนอยากจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นไม่ได้อันจิ่วเม่ยจึงฝืนยิ้มออกมาและพูดกับเยี่ยนเอ๋อว่า “สหายคือ…ขอโทษนะคะ เราเคยรู้จักกันเหรอคะ?”อืม… หลังจากชั่งใจแล้ว อันจิ่วเม่ยก็เลือกที่จะแกล้งโง่ต่อขอเพียงเธอไม่รู้สึกอึดอัด คนที่อึดอัดก็จะเป็นคนอื่นเยี่ยนเอ๋อคิดว่าอันจิ่วเม่ยซึ่งเป็นสาวบ้านนอกเมื่อเจอเธอที่นี่จะต้องรู้สึกประหม่า ต ่าต้อย และกระดากอาย แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะจำเธอไม่ได้!
