“สหายเว่ยป๋อหลิน ฉันเชื่อว่าคุณก็เป็นคนฉลาด อย่าให้คนอื่นเขาหลอกใช้ไม่พอแล้วคุณยังไปช่วยนับเงินให้เขา”อันจิ่วเม่ยพูดจบก็ไปนั่งพักใต้ต้นไม้ข้าง ๆ สุนัขตัวเล็กสามตัวนอนอย่างว่าง่ายอยู่แทบเท้า มองหนุ่มเว่ยป๋อหลินที่อยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าระแวดระวัง กลัวว่าเขาจะคลุ้มคลั่งมาทำร้ายเจ้าของของพวกมันอีกเว่ยป๋อหลินตกอยู่ในความเงียบ รู้ว่าสิ่งที่อันจิ่วเม่ยพูดเป็นความจริงเช้าวันนี้ เขาได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง เป็นคำสั่งจากผู้หญิงคนนั้นที่ส่งคนมาแจ้ง บอกว่า หากเขาไม่สามารถจัดการกับอันจิ่วเม่ยได้เธอจะปล่อยให้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากในชนบทไปตลอดชีวิตโดยไม่มีใครสามารถช่วยเหลือเขาได้ความโกรธพลุ่งพล่านจนเขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เขาคว้าจดหมายขึ้นมาแล้วเผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ความโกรธพุ่งขึ้นทับถมทั้งต่อตัวหลัวลี่เซียนที่ใช้เขาเหมือนเครื่องมือโดยไม่เห็นคุณค่า และต่ออันจิ่วเม่ยที่ไม่เคยให้เกียรติเขาเลยแม้แต่น้อยพอดีรู้ว่าอันจิ่วเม่ยกับขึ้นเขาไป เขาคิดว่านี่เป็นโอกาสของตัวเอง จึงอยากลองเสี่ยงดู ไม่คิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้
ตอนแรกที่เขาหุนหันพลันแล่นตกลงมาทำเรื่องนี้ให้หลัวลี่เซียนก็คิดแค่ว่าได้ออกมาเที่ยวเล่นก็ดีแล้ว ใครจะรู้ว่าที่นี่จะเป็นทางเดียวไม่มีทางกลับ?พ่อของเขาไม่มีทางออกใด ๆ เลย เว้นแต่พ่อจะยกงานของตัวเองให้เขา แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ภาระในการเลี้ยงดูครอบครัวก็จะตกอยู่กับเขา และเขาก็ไม่มีความสามารถเท่า
