พ่อ ไม่มีทางเลี้ยงดูครอบครัวได้ตอนนี้ทำได้แค่หวังพึ่งหลัวลี่เซียนอให้ช่วย เมื่อเช้านี้เอง เขายังหวังว่าหลัวลี่เซียนจะรักษาคำพูด ขอแค่เขาทำงานให้สำเร็จก็จะให้เขากลับไป แต่ตอนนี้ได้ยินอันจิ่วเม่ยพูด การหวังจะกลับไปด้วยวิธีนี้ช่างเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ“งั้นคุณจะทำยังไง?”เว่ยป๋อหลินเงยหน้ามองอันจิ่วเม่ยรู้สึกว่าเธอต้องมีวิธีแน่ ๆเห็นเขาเอ่ยปากถามเสียที อันจิ่วเม่ยจึงพูดว่า “ง่ายมาก ตาต่อตาฟันต่อฟัน”เธอกระซิบบอกวิธีของตัวเอง แล้วพูดด้วยน ้าเสียงปกติว่า “ฉันให้เวลาคุณคิด ก่อนที่ผู้นำหมู่บ้านและคนอื่น ๆ จะมา คุณคิดให้ดี ๆ”“คุณเรียกผู้นำหมู่บ้านมาด้วยเหรอ!”เว่ยป๋อหลินตกใจ ถ้าเขาถูกเห็นในสภาพแบบนี้ ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
อันจิ่วเม่ยไม่พูดอะไร ยังคงนั่งพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ รอคำตอบจากเว่ยป๋อหลินเว่ยป๋อหลินคิดวนไปวนมาในใจ ลังเลไม่ยอมตัดสินใจเสียทีในใจเขานั้นหวาดกลัวอิทธิพลเบื้องหลังของหลัวลี่เซียน แต่ตอนนี้ถ้าไม่ยอมตามอันจิ่วเม่ย เมื่อผู้นำหมู่บ้านมาถึง เขาอาจถูกตราหน้าว่าเป็นพวกอันธพาล ชีวิตของเขาก็จะพังพินาศเช่นกันหลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยด้วยน ้าเสียงหนักแน่นว่า“ได้! ผมจะทำตามที่คุณบอก!”เว่ยป๋อหลินตัดสินใจว่าคงต้องยอมประวิงเวลาเรื่องนี้ไปก่อน แล้วค่อยหาทางจัดการในภายหลัง ทว่าอันจิ่วเม่ยกลับนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรออกมา ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย“ผมบ
