สียงสุนัขเห่าอันจิ่วเม่ยตกใจหันไปมองปรากฏว่าเป็นเว่ยป๋อหลินที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันใบหน้าของเว่ยป๋อหลินไม่มีอารมณ์อะไร แต่อันจิ่วเม่ยรู้สึกได้ว่าเขากำลังกลั้นความโกรธอยู่เขาเดินมาทางฉันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สุนัขหลายตัวเห่าไม่หยุดแต่เขาไม่สนใจ มีสุนัขมาที่หน้าเขาก็เตะทีหนึ่ง ทำให้อันจิ่วเม่ยดูแล้วโมโหมาก“เว่ยป๋อหลิน คุณบ้าไปแล้วหรือไง!”
อันจิ่วเม่ยเดินเข้าไป อยากดูว่าสุนัขพวกนั้นถูกเขาเตะบาดเจ็บหรือเปล่า แต่กลับถูกเว่ยป๋อหลินคว้าข้อมือไว้“สหายอัน ตะกร้าบนหลังของคุณใหญ่ขนาดนั้น คงจะหนักมากแน่ ๆ ให้ผมช่วยแบกให้นะ”พูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไปจะแย่งตะกร้าของอันจิ่วเม่ยมาแบกเองอันจิ่วเม่ยแทบจะพูดไม่ออกกับการกระทำของเขา มาอย่างดุร้ายแบบนี้ แค่เพื่อจะช่วยแบกตะกร้าให้เธอเนี่ยนะ?“ไม่จำเป็น! คุณเตะสุนัขของฉันจนบาดเจ็บ ต้องให้คำอธิบายกับฉันก่อน!”ขณะที่อันจิ่วเม่ยพูด เธอก็คอยสังเกตรอบ ๆ ดูว่ามีอะไรที่หยิบมาใช้ได้สะดวกบ้างไหม เธอรู้สึกว่าเว่ยป๋อหลินคนนี้ไม่ชอบมาพากลระวังไว้ก่อนคงไม่เสียหายเว่ยป๋อหลินพยายามแย่งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ท่าทีของเขาเริ่มเปลี่ยนไปจนไม่อาจปิดบังความหงุดหงิดได้อีก เขายกมือขึ้นสูงเหมือนเตรียมจะฟาดลงใส่อันจิ่วเม่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว ขณะที่เอ่ยคำขู่ด้วยฟันที่กัดแน่น“ผมจะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งนะ สหายอัน ถ้าคุณยอมเชื่อฟังผมดี ๆ ผมอาจจะยังปรานีคุณได้ แต่ถ้าคุณดื้อดึงล่ะก็…”
