รือนนี้ออกมา อันจิ่วเม่ยจะต้องรู้สึกสนใจแน่นอน เพราะคนชนบทอย่างเธอคงไม่เคยเห็นอะไรมากมาย ยิ่งไม่รู้จักของดี ๆ พวกนี้ ถึงแม้จะมีเงินก็คงเสียดายที่จะซื้อย่อมต้านทานเสน่ห์ของนาฬิกาข้อมือเรือนนี้ไม่ไหวแน่อันจิ่วเม่ยคิดว่าเขาจะหยิบของดีอะไรออกมา รอตั้งนานสุดท้ายก็แค่นาฬิกาข้อมือเก่า ๆ เรือนหนึ่ง สำคัญคือคนคนนี้ยังทำท่าภาคภูมิใจ เห็นได้ชัดว่าคิดว่าการที่เขาหยิบนาฬิกาเรือนนี้ออกมาเป็นการให้เกียรติเธอแต่นาฬิกาเรือนนี้ดูธรรมดามาก คงเป็นรุ่นเก่าเมื่อไม่กี่ปีที่แล้วไม่รู้ว่าใส่มานานแค่ไหน ดูเก่า ๆ สกปรก ดูไม่สะอาดตา“ไม่มีบุญคุณก็ไม่ควรรับของ อีกอย่างสหายเว่ยก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อฉัน สหายเอากลับไปเถอะ”อันจิ่วเม่ยปฏิเสธอย่างเรียบเฉย สายตาจับจ้องอยู่ที่สุนัขสามตัวเพียงแรกเห็นก็มองนาฬิกาเรือนนั้นแวบเดียว แล้วก็ไม่ได้มองอีกเลย
เว่ยป๋อหลินรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก นี่มันนาฬิกานะ ทำไมอันจิ่วเม่ยถึงมองด้วยสายตาแบบนั้น?หรือว่าเพราะประสบการณ์น้อยเกินไป ไม่รู้ว่านี่คือนาฬิกา?หรือไม่รู้ว่านาฬิกาใช้ทำอะไร?ดังนั้นเขาจึงกระแอมเบา ๆ แล้วเตือนอีกครั้ง “สหายอัน นี่เป็นนาฬิกานะ เป็นของที่มีเงินก็หาซื้อยาก ตอนนี้ผมมอบให้คุณ มันเพียงพอที่จะพิสูจน์ความตั้งใจของผมแล้วไม่ใช่เหรอ? สหายยังจะจดจำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนหน้านี้และโกรธผมอยู่อีกหรอ?”อันจิ่วเม่ยแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห แต่ก็ยังคงทำหน้านิ่งพูดว่า “ฉันจะพูดอี
