กเสียดายจริง ๆ ”“ไม่เป็นไรหรอกพี่ซินหรง ถ้ามีเวลาก็มาเที่ยวหมู่บ้านของพวกเราบ่อย ๆ นะ ตอนนี้หมู่บ้านของเราร่วมมือกับร้านสหกรณ์อีกหลายแห่งแล้ว โรงงานก็ขยายใหญ่ขึ้นไม่น้อย ตอนนั้นฉันจะพาพี่เดินดูรอบ ๆ เอง”อันจิ่วเม่ยเรียกว่าพี่ตลอดเพื่อแสดงความสนิทสนม พานซินหรงก็รู้สึกพอใจ ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด“ดีเลย แต่ช่วงนี้คงไม่ได้หรอก ไตรมาสหน้าโรงงานของเราวางแผนจะผลิตสินค้ารุ่นใหม่ออกมา แต่เลือกไปเลือกมาก็ยังหาแบบที่เหมาะสมไม่ได้ ช่วงนี้ฉันกำลังปวดหัวกับเรื่องพวกนี้อยู่ คงต้องรอให้ผ่านช่วงยุ่ง ๆ นี้ไปก่อน”ทั้งสองคุยกันไปพลางเดินไปด้วย หัวหน้าโรงงานเสื้อผ้ารู้สึกว่าคุยกับอันจิ่วเม่ยได้ถูกคอ จึงเล่าถึงปัญหาที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ และแน่นอน ก็พูดถึงเรื่องแบบร่างด้วย
“แบบร่างพวกนี้ฉันจ่ายเงินก้อนใหญ่จ้างคนข้างนอกมาวาดให้พนักงานในโรงงานของเราวาดออกมาแล้วไม่มีอะไรใหม่ ๆ เลย ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้เธอช่วยเอากลับมาให้ ฉันคงต้องจ่ายเงินอีกรอบช่างน่าเสียดายจริง ๆ ”อันจิ่วเม่ยได้ยินดังนั้น ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที จึงถามว่า “พี่ซินหรงคะ แล้วในแบบร่างใหม่ ๆ พวกนี้ พี่หาแบบที่พอใจได้หรือยังคะ?”คำพูดนี้เหมือนแทงเข้าไปในใจของหัวหน้าโรงงานเสื้อผ้า สีหน้าของเธอแสดงความเจ็บปวดทันที เธอพูดอย่างยากลำบากว่า “จะพูดยังไงดีล่ะ มันดีกว่าที่คนในโรงงานของเราวาดออกมาหน่อย แต่ก็ยังไม่ถึงระดับที่ฉันคาดหวังไว้ ฉันจะดูอีกทีนะ
