ียงแหบพร่า “จับขโมยที! ช่วยจับขโมยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”อันจิ่วเม่ยถูกขัดจังหวะความคิด เงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งไล่ตามชายหนุ่มคนหนึ่งมาทางตัวเองหญิงวัยกลางคนมีกำลังสู้ขโมยหนุ่มไม่ได้ ไม่นานก็ถูกทิ้งห่างอันจิ่วเม่ยมองขโมยหนุ่มที่วิ่งมาทางตัวเอง ด้วยความมีน ้าใจจึงหลบไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วยื่นขาออกไปสะดุดขโมยหนุ่มจนล้มคะมำหน้าฟาดพื้นขโมยหนุ่มไม่ทันคาดคิดว่าอันจิ่วเม่ยจะยื่นเท้าออกมาขวางทางเขาจึงเสียหลักล้มลงอย่างไม่ทันระวัง ใบหน้ากระแทกพื้นเต็มแรงจนฟกช ้าและบาดเจ็บอย่างน่าสงสาร
กระเป๋าในมือของเขาหลุดออกไปตามแรงเฉื่อย ข้าวของด้านในกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว แบบร่างเสื้อผ้าจำนวนมากหล่นลงมาบนพื้น เผยให้เห็นลวดลายและรายละเอียดต่าง ๆ ซึ่งดึงดูดสายตาของอันจิ่วเม่ยอย่างไรก็ตาม เธอไม่มีเวลามองนาน ไม่ปล่อยโอกาสให้ขโมยหนุ่มตั้งตัว อันจิ่วเม่ยรีบกดเขาลงกับพื้นทันที เธอนั่งคร่อมบนหลังเขา มือข้างหนึ่งล็อกแขนเขาไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้หนี ส่วนอีกมือหนึ่งค่อย ๆ เก็บกระดาษแบบร่างเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ใกล้ ๆเมื่อหญิงวัยกลางคนเจ้าของกระเป๋าวิ่งมาถึง อันจิ่วเม่ยจึงส่งของคืนให้พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ขณะที่ขโมยหนุ่มยังคงนอนดิ้นพล่านอยู่ใต้การควบคุมของเธอหญิงวัยกลางคนวิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้พูดอะไร รีบหยิบแบบร่างมาดูซ ้าแล้วซ ้าอีก เมื่อแน่ใจว่าไม่ขาดหายจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอ
