กก่อนจะหันไปพูดกับอันจิ่วเม่ย “ขอบคุณสหายมากนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะสหายช่วยจับคนไว้ ฉันแย่แน่ ๆ !”หญิงวัยกลางคนยังหวาดผวา ขณะพูดก็เก็บเอกสารที่ตกไปด้วยอันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างจริงใจและอบอุ่น พูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะพี่สาวเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว!”
ขโมยหนุ่มที่ถูกกดลงกับพื้นเจ็บจนต้องสูดหายใจเฮือกใหญ่เห็นผู้หญิงสองคนยังคุยกันต่อไป จึงอดไม่ไหวต้องเอ่ยปากขึ้นมา“ในเมื่อของก็เอากลับไปแล้ว ตอนนี้จะปล่อยผมได้หรือยัง?”อันจิ่วเม่ยเกือบจะหัวเราะออกมากับความโง่ของคนคนนี้ เธอพูดว่า “ฝันอยู่หรอ? นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นายเจอฉัน วันนี้ฉันจะต้องส่งนายไปนั่งในคุกสักหน่อย!”ขโมยกนุ่มงุนงง ครั้งที่สอง?ครั้งที่สองอะไรกัน ทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำเลยสักนิด?ดังนั้น เขาจึงพยายามหันหน้ามามองหน้าของอันจิ่วเม่ยและก็ต้องตะลึงงันทันทีนี่ไม่ใช่พี่สาวของอันตงหยางเหรอ!ครั้งที่แล้วพวกเขาไล่ตามมาตลอดทาง จนถึงปากทางเข้าหมู่บ้านหนานเทียนถึงได้ดักจับตัวได้ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันซัดเอาตอนนี้อันตงหยางก็ถูกจับเข้าคุกไปแล้ว ลั่วเฟิงกลัวว่าอันตงหยางจะแฉพวกเขาออกมา จึงแยกย้ายกันไปชั่วคราว ช่วงนี้เขาก็เที่ยวไปคนเดียว หลายวันแล้วที่ไม่ได้ลงมือ ในที่สุดก็ได้ลงมือกับคนหนึ่งแต่กลับถูกอันจิ่วเม่ยจับได้ซะได้
“พี่สาวครับ ผมไม่เกี่ยวนะ! ทั้งหมดนี้ ไอ้อันตงหยางมันสั่งให้พวกผมทำทั้งนั้น!”โจรน้อยพย
