ๆ สมกับเป็นครอบครัวทหาร วันนี้ต้องขอบคุณน้องสาวมากจริง ๆ ”หัวหน้าโรงงานผ้ามองอันจิ่วเม่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณและชื่นชม รวมถึงความเคารพต่อเพื่อนทหารทุกคนพูดคุยทักทายกันสองสามประโยค แล้วหัวข้อสนทนาก็กลับมาที่โจรตัวน้อยคนนี้ต้าหวังให้คนพาโจรตัวน้อยไปก่อน จากนั้นเขาก็บันทึกคำให้การของอันจิ่วเม่ยและหัวหน้าโรงงานผ้าด้วยตัวเอง
การบันทึกคำให้การนั้นแยกทำเป็นรายบุคคล อันจิ่วเม่ยจึงเล่าเรื่องที่พวกเขาไล่ตามเธอเพื่อรังแกก่อนหน้านี้“ตอนนั้นฟ้ามืดแล้ว ฉันไม่ได้ให้หลี่เจียเฟิ่งตามไป แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะมาเจอกัน ต้าหวังคะ ฉันสงสัยว่าพวกเขาทำไม่ใช่แค่เรื่องลักเล็กขโมยน้อย หวังว่าพวกคุณจะสืบสวนอย่างละเอียดด้วย”โอกาสมาถึงแล้ว เธอจะไม่ใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างไร?โจรตัวน้อยนี่จะต้องซัดทอดอันตงหยาง แล้วเขาก็จะต้องถูกเพิ่มโทษแน่นอนส่วนซื่อหง เธอควรจะสงบเสงี่ยมหน่อย ถ้ายังกล้ามาอวดดีต่อหน้าเธออีก เธอจะไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แล้ว“ไม่นึกว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย พวกนี้โอหังเกินไปแล้ว! พี่สะใภ้วางใจได้ คดีนี้ผมจะรับผิดชอบเอง จะต้องจับปลาที่หลุดตาข่ายทั้งหมดมาให้ได้!”อันจิ่วเม่ยแน่นอนว่าเชื่อใจต้าหวัง เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “คุณพูดแบบนี้ฉันก็วางใจแล้ว ถ้าจับคนพวกนี้เข้าคุกไปได้ เวลาไปไหนมาไหนฉันก็คงสบายใจขึ้น”“พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลนะครับ ต่อไปนี้ถ้าเจอเรื่องยุ่งยากอะไรอีกก็มาหาผมได้ตลอด แม้ผมไม่อยู่ เพื่อนร่วมง
