“ไม่! แกไม่ใช่ แกไม่ใช่ลูกตระกูลอัน แกเป็นลูกนอกสมรส!ตัวตนที่แท้จริงของแกเป็นลูกสุนัขของตระกูลคนรวยแน่ ๆ แค่ฉันเปิดโปงเธอ เธอก็จะถูกจับที่ปิดบังตัวตน!”ซื่อหงตะโกนเสียงแหบแห้งราวกับคนบ้า ฟังดูน่ารำคาญมากแต่อันจิ่วเม่ยกลับสงบนิ่ง “เชิญไปเลย ดูซิว่าใครจะเชื่อคำพูดของหญิงบ้าคนหนึ่ง ตรงกันข้าม เป็นเธอที่ใส่ร้ายฉันโดยไม่มีหลักฐาน ฉันสามารถถือโอกาสนี้ส่งเธอเข้าไปอยู่กับลูกชายของเธอได้นะ”เธอทำได้แน่นอน แค่ยุ่งยากนิดหน่อยเท่านั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือ มันจะส่งผลต่อการประเมินผลปลายปีของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้นำหมู่บ้านให้ความสำคัญมากที่สุดซื่อหงกลัวจริง ๆ ถ้าเธอมีหลักฐาน เธอคงไปแจ้งความอันจิ่วเมย่ไปนานแล้ว แค่ทำลายอันจิ่วเม่ย ลูกชายของเธอในคุกก็จะไม่มีภัยคุกคามอีกต่อไปแต่น่าเสียดายที่เธอหาปิ่นหยกนั้นไม่เจอ และไม่มีหลักฐานอื่น ๆด้วย ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์“นังตัวดี! นังชั่ว!” ซื่อหงไม่รู้จะเอาอะไรมาเถียงอีกฝ่าย ได้แต่ด่าสองสามคำเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ
อันจิ่วเม่ยไม่สนใจเรื่องนี้ โดนด่าก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหนังหายไปสักหน่อยรอให้ซื่อหงเอกด่าจบ เธอจึงถามเสียงเย็นชา “บอกมาสิ วันนี้ใครเป็นคนสั่งให้เธอทำแบบนี้?”ปกติซื่อหงก็มีความฉลาดเล็กน้อย แต่ในใจก็รู้ว่าตัวเองเป็นคนในหมู่บ้านนี้ ถึงจะอยากทำร้ายเธอ ก็คงไม่ทำให้หมู่บ้านเดือดร้อนไปด้วย ไม่อย่างนั้นเธออาจถูกน ้าลายของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านจมตายได
