้แต่วันนี้ที่ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมา เป็นการไม่สนใจชีวิตความเป็นอยู่ของหมู่บ้านเลย หรือไม่ก็สมองของเธอคิดไม่ถึงขนาดนั้น ดังนั้น ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังคอยช่วยคิดแน่ ๆซื่อหงอึ้งไปชั่วครู่ แล้วด่าออกมา “ฉันด่าแกก็คือด่าแกนั่นแหละมีใครมาสอนฉันที่ไหนกัน แกอย่ามาพูดเหลวไหล!”“ถ้าไม่มีใครสอนเธอ แล้วทำไมเธอถึงร้อนตัวแบบนี้ล่ะ? รีบพูดมาเถอะ อย่าเสียเวลาฉัน”อันจิ่วเม่ยเริ่มหมดความอดทนแล้ว ในใจเป็นห่วงทางผู้นำหมู่บ้าน ถ้าเขาจัดการไม่ดี ความพยายามทั้งหมดวันนี้ก็จะสูญเปล่า“ไม่พูดก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปแจ้งความ”เธอยกเท้าเตรียมจะเดินจากไป ซื่อหงก็รีบคว้าตัวเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “แก…แกจะไปแจ้งความอะไร?”
อันจิ่วเม่ยไม่อยากพูดอะไรมาก เธอสะบัดมือออกแล้วเดินต่อไป“เป็นยุวชนหญิงที่เพิ่งมาใหม่หนิงอวี่หราน! เธอบอกว่าแค่ฉันแกล้งทำบ้า ก็จะไม่มีใครโทษฉัน!”ซื่อหงชัดเจนว่ากำลังร้อนใจ เธอจึงเผลอเปิดปากออกมาทันที“ฮึ” อันจิ่วเม่ยยิ้มเยาะที่มุมปาก เธอรู้อยู่แล้วว่าหนิงอวี่หรานคนนั้นไม่ใช่คนดีในเมื่อหนิงอวี่หรานว่างมากขนาดนี้ ถ้าเธอจะหางานให้ทำสักหน่อยก็คงไม่เกินไปใช่ไหม?อันจิ่วเม่ยไม่ได้กลับบ้าน แต่ตรงไปที่บ้านของผู้นำหมู่บ้านแทนเหวินฟู่ที่เพิ่งกลับมา ที่บ้านกำลังเตรียมอาหารกลางวัน เมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยมา เขาก็เชิญเธอนั่งกินข้าวด้วยกันอย่างกระตือรือร้น“ไม่เป็นไรค่ะลุงเหวิน ที่บ้านคุณย่าของฉันทำอาหารไว้แล
