นตามผู้นำหมู่บ้านออกไปตอนที่ผู้นำหมู่บ้านได้รับข่าว ผู้นำคงเพิ่งออกจากในเมือง ทั้งสองคนจึงไม่รีบร้อน ค่อย ๆ เดินไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเหวินฟู่หยิบมันเทศต้มที่ทำมาจากบ้านออกมา แบ่งให้อันจิ่วเม่ยครึ่งหนึ่ง แล้วพูดว่า “ตื่นแต่เช้า ยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม? เดี๋ยวไม่รู้ว่าจะกลับมากินได้เมื่อไหร่ กินประทังท้องไงว้สักหน่อย”อันจิ่วเม่ยไม่รีรอรับมาอย่างไม่เกรงใจ แล้วยิ้มพูดว่า “พอดีรู้สึกหิวนิดหน่อย ลุงเหวินช่างคิดรอบคอบจริง ๆ ”เหวินฟู่ถูกชมจนตาหยีด้วยความพอใจ แล้วพูดว่า “ทั้งหมดนี้ป้าเป็นคนเตรียมนะ”
แน่นอนว่าผู้นำหมู่บ้านหมายถึงภรรยาของเขา อันจิ่วเม่ยจึงชมภรรยาของเหวินฟู่อีกรอบอีกฝ่ายรู้สึกดีใจในใจ แต่ปากกลับพูดว่า “พอเถอะ ก็ไม่ใช่คนนอกสักหน่อย พูดอะไรแบบนี้ทำไม? เก็บปากของเธอไว้ใช้ตอนคนอื่นมาถึงดีกว่า”ทั้งสองคนเดินคุยหัวเราะกันไปจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วหาก้อนหินใหญ่นั่งรอช้าๆเมื่อไม่มีอะไรทำ ทั้งสองจึงคุยกันถึงสถานการณ์ในหมู่บ้านตอนนี้ผู้นำหมู่บ้านพูดอย่างรู้สึกทึ่ง “ผลงานครั้งนี้ต้องยกให้เธอแล้วคิดรอบคอบจริง ๆ ที่ร่วมมือกับหมู่บ้านรอบ ๆ ไว้ล่วงหน้า ช่วงนี้มีคนไม่น้อยแอบไปสอบถามข้อมูลที่ร้านสหกรณ์ในเมือง อยากจะมาร่วมด้วยเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาหาถั่วงอกสดกับแป้งถั่วไม่ได้คงจะมาแย่งธุรกิจของพวกเราแล้ว”อันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า “ลุงเหวิน สุขคนเดียวไม่สู้สุขด้วยกัน พว
