เพ่ยอิงรู้ดีว่าตนสู้อันจิ่วเม่ยไม่ได้ ตอนนี้ทุกคนก็เข้าข้างเธออีกตัวเองไม่มีทางชนะแน่ จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไร เอามือปิดปากแล้วคิดจะวิ่งหนีแต่ไม่คาดคิดว่า ขณะที่เดินผ่านข้างกายอันจิ่วเม่ยเธอกลับถูกมือบางคว้าตัวไว้“ใส่ร้ายฉันแล้วคิดจะหนีเหรอ? ฉันจะพาเธอกลับบ้าน แล้วถือโอกาสถามพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยว่าการกระทำของเธอมันสมควรไหม?”พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็ลากตัวเธอมุ่งหน้าไปบ้านตระกูลหลี่อันจิ่วเม่ยที่ทำงานมาตั้งแต่เด็ก ๆ จึงมีแรงมากผิดปกติ เพ่ยอิงพยายามดิ้นรนแต่ก็หลุดไม่ได้ จึงได้แต่ยอมจำนนให้ถูกลากไประหว่างทางที่มีแค่พวกเธอสองคน เพ่ยอิงทนไม่ไหวจึงร้องไห้โฮออกมา “จิ่วเม่ย เธอจำเป็นจะต้องทำร้ายฉันถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ลี่เฟยจะตีฉันตายแน่!”ตั้งแต่อันจิ่วเม่ยปรากฏตัว เพ่ยอิงก็เริ่มกลัวแล้ว ทุกครั้งเธอสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ตอนนี้ยังพูดจาทำลายชื่อเสียงเธออีก ลี่เฟยคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่ บางทีอาจถือโอกาสนี้ริบเงินในกระเป๋าเธอจนหมดด้วย
ตอนนี้ลี่เฟยไม่สามารถรีดเงินจากหลี่เจียเฟิ่งและสองสามีภรรยาเฒ่าตระกูลหลี่ได้แล้ว จึงหันมาจ้องเธอแทน ช่วงนี้เธอใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานเหลือเกิน“ตอนที่เธอใส่ร้ายฉัน ทำไมไม่กลัวว่าฉันจะรู้ล่ะ?”อันจิ่วเม่ยไม่สะทกสะท้าน เธอไม่ค่อยเข้าใจคนอย่างเพ่ยอิงเท่าไหร่ นี่เป็นพวกยิ่งแพ้ยิ่งสู้หรือไง?ไม่งั้นทำไมทุกครั้งที่โดนเธอจัดการไปแล้วถึงไม่จำบ้างล่ะ?“เพ่ยอิง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
