พวกเขาพัฒนาให้ดีขึ้น จึงไม่กล้านินทาลับหลังในที่สุด เว่ยป๋อหลินก็ยอมจ่ายเงินห้าหยวนให้ลี่เฟย แล้วจึงได้รับอนุญาตให้ไป เหตุการณ์นี้ทิ้งเงาดำในใจเขาอย่างมาก หลังจากนี้เขาเห็นเพ่ยอิงก็เดินหลบ แม้เพ่ยอิงจะพยายามเข้าใกล้อย่างไร เขาก็ผลักไสอย่างไร้ความปรานีลี่เฟยเป็นเหมือนผีดูดเลือด เว่ยป๋อหลินจะไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสหาเงินจากตัวเองอีกพรุ่งนี้คณะผู้นำพรรคประตำเมืองจะมาตรวจเยี่ยมโรงงาน เพื่อให้สามารถต้อนรับผู้นำได้ในสภาพที่ดีที่สุด อันจิ่วเม่ยเข้านอนแต่หัวค ่าวันรุ่งขึ้นเธอก็ตื่นแต่เช้า รีบไปที่โรงงาน ดูว่าตรงไหนที่ยังไม่สะอาดเรียบร้อยก็ลงมือจัดการทันที เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดใดๆเมื่อคนงานมาถึง อันจิ่วเม่ยก็แจกหมวกและผ้ากันเปื้อนที่เว่ยป๋อหลินซื้อมาเมื่อวานให้พวกเขา ให้ทุกคนสวมใส่อย่างเรียบร้อย
ทุกคนยืนเรียงแถวกัน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงจังขึ้นมาทีเดียวแม้จะยังไม่สามารถทำให้เครื่องแบบเหมือนกันได้ แต่การมีผ้ากันเปื้อนและหมวกเหมือนกันก็ถือว่าเป็นเรื่องเดียวกันนั่นแหละ!“จิ่วเม่ย! อันจิ่วเม่ยมาหรือยัง?”เหวินฟู่ที่เพิ่งเข้ามาก็ถามหาอันจิ่วเม่ยทันที อีกฝ่ายรีบขานรับแล้ววิ่งออกไป เหวินฟู่เห็นว่าอีกฝ่ายมาแล้วก็พูดขึ้นว่า“ไปกันเถอะ เธอไปกับฉันที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเพื่อต้อนรับผู้นำเธอพูดเก่ง ตอนนั้นช่วยพูดให้มากหน่อยนะ”อันจิ่วเม่ยยินดีอย่างแน่นอน เธอสั่งให้ทุกคนทำงานของตัวเองต่อไป แล้วเดิ
