ลับแล้ว”“เอ๊ะ รอก่อน!”เพ่ยอิงคว้ามือเขาไว้ทันที จากนั้นก็รู้ตัวว่าการกระทำของตัวเองดูเบาปัญญาไปหน่อย ใบหน้าแดงซ่านในทันที รีบปล่อยมือแล้วพูดอย่างติดอ่าง“ฉัน… ฉันมีจักรยาน ฉันจะให้คุณยืม!”พูดจบ ความแดงก็แผ่ลามไปถึงลำคอเว่ยป๋อหลินเคยไปเที่ยวหลาย ๆ ที่ เขาเคยเจอสาว ๆ มาทุกแบบคราวนี้เห็นเพ่ยอิงป็นแบบนี้ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายมีใจให้เขาช่วงนี้อาศัยอยู่ที่บ้านของซื่อหง ซึ่งเธอเป็นคนปากมาก เขาจึงได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาในหมู่บ้านเกือบทั้งหมดแล้วแน่นอนว่าเว่ยป๋อหลินก็รู้ว่าเพ่ยอิงเป็นคนแบบไหน
จากปากของซื่อหงก็อย่าหวังว่าจะได้ยินคำพูดดี ๆ เกี่ยวกับเพ่ยอิงหรอกแต่ว่าเพ่ยอิงหน้าตาก็ใช้ได้ อีกทั้งยังเป็นเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนนของหมู่บ้าน ถ้าแค่เล่นๆ ก็ไม่เลวนะคิดในใจแบบนี้ แต่ปากของหนุ่มตัวประกอบหน้าหล่อกลับพูดว่า“แบบนี้ไม่ค่อยดีนะ ฉันเดินไปเองดีกว่า…”เขาทำท่าเหมือนจะปฏิเสธแต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพ่ยอิงจึงรู้ว่าเขาอยากขี่จักรยานไป แค่รู้สึกเกรงใจนิดหน่อยดังนั้น เธอจึงพูดขึ้นมาเองว่า “ไม่เป็นไรหรอก ของในบ้านเรานี่แหละ คุณไม่ต้องคิดมาก ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีใครใช้ ให้คุณยืมขี่สักหน่อยก็ไม่เป็นไร ไปกับฉันเถอะ!”เธอพาเว่ยป๋อหลินเดินไปที่บ้านตระกูลหลี่พูดถึงจักรยานคันนั้นของบ้านตระกูลหลี่ เป็นจักรยานที่หลี่เจียเฟิ่งซื้อมา ตอนแยกครอบครัวก็ไม่ได้ให้หลี่เจียเฟิ่ง ตอนนี้แทบจะกลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของครอบครัวลูกชายคนโตต
