เมื่อจัดการเก็บกวาดเรียบร้อย ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงานอย่างกระตือรือร้น อันจิ่วเม่ยเดินตรวจตราทั่วโรงงานอย่างละเอียด มองหาจุดที่อาจถูกละเลย พลันได้ยินเสียงดังมาจากทางประตู เธอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าผู้ที่มาคือคนที่น่ารำคาญเสียเหลือเกินเว่ยป๋อหลินกำลังจะก้าวเข้ามา แต่ถูกอันจิ่วเม่ยเรียกให้หยุดไว้ทันที “คุณยืนตรงนั้นแหละ อย่าขยับ มีอะไรก็พูดจากตรงนี้พอ” เธอเน้นเสียงชัดเจน นี่คือพื้นที่สำคัญของโรงงาน ซึ่งไม่ได้อนุญาตให้คนนอกเข้าไปง่าย ๆเว่ยป๋อหลินเห็นอันจิ่วเม่ยต่อต้านตนเองเช่นนี้ ในใจรู้สึกไม่พอใจแต่บนใบหน้ายังคงยิ้มพลางกล่าวว่า “สหายอัน ผู้นำบ้านให้ผมมาช่วยคุณเตรียมการสำหรับการตรวจเยี่ยมของคณะผู้นำพรรคประจำเมืองพรุ่งนี้ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”เว่ยป๋อหลินรู้ว่าตอนที่เขาเข้าหมู่บ้านอาจทำให้อันจิ่วเม่ยมีความประทับใจที่ไม่ดี ตอนนี้เขาเปลี่ยนท่าทีแล้ว ตัดสินใจทุ่มเทความสนใจให้กับอันจิ่วเม่ยมากขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะทำตามคำสั่งจากเบื้องบนให้สำเร็จอันจิ่วเม่ยพอได้ยินว่าเป็นการจัดการของผู้นำหมู่บ้านก็อยากจะร้องไห้ ลุงเหวินนี่ไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย จะจัดการใครก็ได้ทั้งนั้น แต่กลับมาจัดการเว่ยป๋อหลินให้ช่วยเธอ
แต่เธอก็เข้าใจผู้นำหมู่บ้านได้ จริง ๆ แล้วเขาก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน ทุกคนต่างยุ่งอยู่ในทุ่งนา มีเพียงเหล่าเยาวชนที่เพิ่งมาถึงยังคงปรับตัวอยู่ จึงพยายามจัดการงานที่ค่อนข้างสบาย ๆ ให้พวกเขาใน
