บรรดาเยาวชนหญิงสามคน ฟางเจียวเหม่ยที่ผอมบางที่สุดล้มป่วยไปเมื่อวานนี้ เธอรับผิดชอบงานที่ต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะเสร็จ การมอบหมายให้คนอื่นระหว่างทางก็ไม่เหมาะสมดังนั้นเธอจึงไปไหนไม่ได้ ส่วนหนิงอวี่หรานทุกคนรู้ดีว่าเธอไม่ถูกกับอันจิ่วเม่ย หัวหน้าหมู่บ้านจึงไม่ได้จัดการให้เธอ ส่วนจ้าวเฉินซานคนที่มีตาก็เห็นได้ว่าเขามีใจให้หนิงอวี่หราน หัวหน้าหมู่บ้านก็ขี้เกียจยุ่งเกี่ยว จึงส่งหนุ่มเว่ยป๋อหลินมาโดยตรงสำหรับเว่ยป๋อหลินที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะเข้าใกล้อันจิ่วเม่ยได้อย่างไรนั้น นี่ถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง เขาจึงรีบมาทันทีอันจิ่วเม่ยไม่รู้ถึงความซับซ้อนมากมายเหล่านี้ เธอรู้สึกเพียงว่าการมองเว่ยป๋อหลินที่ยิ้มให้เธออย่างน่ารำคาญตรงหน้านั้นช่างแสบตาเหลือเกิน เธอจะส่งเขาไปไหนดีนะ?ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงไอเดียหนึ่งขึ้นมาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สหายเว่ย คุณมาได้เหมาะเลย ฉันกำลังจะไปหาผู้นำหมู่บ้านเพื่อขอให้จัดคนมาช่วยฉันพอดี! งั้นคุณไปหาผู้นำบ้านเพื่อขอเงินสักหน่อย แล้วไปซื้อหมวก
กับผ้ากันเปื้อนที่ร้านสหกรณ์มาให้หน่อย อย่าลืมว่าสีและแบบของหมวกกับผ้ากันเปื้อนต้องเหมือนกันทั้งหมดนะ”“สหายเว่ยมาจากในเมือง รสนิยมต้องดีแน่ ๆ ฉันเชื่อใจคุณ รีบไปเถอะ ตอนนี้ก็สายมากแล้ว ”เว่ยป๋อหลินยืนงงอยู่กับที่ เขาเพิ่งมาก็จะถูกส่งไปแล้วเหรอ? แผนของเขาวันนี้ก็คงไม่ได้ทำแล้วสิและที่สำคัญที่สุดคือ
