บรรจงวาดอย่างประณีตรอบถ้วยมีอักษรจีนโบราณเรียงร้อยอย่างประณีต เธอจำได้ชัดเจนว่านี่คือเอกลักษณ์เฉพาะของเครื่องกระเบื้องชั้นสูงจากราชวงศ์ชิง“ไม่น่าเชื่อ…” เธอกระซิบกับตัวเอง “นี่มันของล ้าค่าที่ควรอยู่ในพิพิธภัณฑ์ชั้นนำด้วยซ ้า”อันจิ่วเม่ยนั่งครุ่นคิด นิ้วเรียวลูบไปตามผิวกระเบื้องเคลือบอย่างแผ่วเบา ในหัวของเธอเริ่มประกอบภาพเรื่องราวในอดีต“ถ้วยชาคุณภาพขนาดนี้ กล่องไม้ที่มีกลไกซับซ้อน…” เธอพึมพำ “คงเป็นสมบัติประจำตระกูลใหญ่สักตระกูลแน่ ๆ ”เธอนึกถึงประวัติศาสตร์ที่เคยศึกษามา ช่วงที่บ้านเมืองเกิดสงคราม ตระกูลใหญ่หลายตระกูลถูกกวาดล้าง ทรัพย์สมบัติถูกริบบางส่วนถูกทำลาย หลายอย่างสูญหายไปในห้วงเวลาอันวุ่นวายเธอไม่รู้วิธีแยกแยะของจริงหรือของปลอมได้ แต่ของสิ่งนี้ถูกซ่อนไว้แน่นหนามาก แสดงว่ามันน่าจะเป็นของแท้ คงไม่มีใครรู้กลไกการเปิดที่ซับซ้อน จนมันถูกมองว่าเป็นของไร้ค่า ผ่านมือผู้คนมากมายจนมาถึงสถานีจัดการขยะ
อีกอย่าง กล่องไม้นี้ก็ดูมีอายุยาวนาน กล่องที่รักษาของข้างในไว้ได้อย่างดีหลายปีแบบนี้ ต้องทำจากไม้คุณภาพเยี่ยมแน่นอน เธอไม่อยากทำให้มันเสียหายคิดได้เช่นนั้น อันจิ่วเม่ยค่อย ๆ ปิดฝากล่อง ก่อนใช้ผ้าแห้งเช็ดคราบสกปรกที่เกาะอยู่บนผิวไม้ออกเธอตัดสินใจไม่บอกใคร แอบเก็บกล่องนี้ไว้ในพื้นที่เก็บของในมิติลับ ตั้งใจว่าจะเก็บไว้สักสองสามปีแล้วค่อยนำออกมาประมูลแน่นอนว่าเงินที่ได้คงไม่ใช่น้อยเมื่อนึกถึง
