อาด
มือเรียวเล็กค่อยๆ เช็ดฝุ่นบนกล่องไม้ด้วยผ้านุ่ม สายตาจับจ้องที่ลวดลายแกะสลักอันประณีต จู่ๆ นิ้วของเธอก็สัมผัสถูกจุดหนึ่งที่ดูผิดแปลกไป“อะไรนะ?” อันจิ่วเม่ยขมวดคิ้ว นิ้วของเธอลูบไล้ไปตามขอบกล่อง พบว่ามีร่องบางๆ ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน เมื่อกดตรงจุดหนึ่ง มีเสียง ‘กึก’ เบา ๆ ดังขึ้นด้วยความอยากรู้ อันจิ่วเม่ยค่อย ๆ สำรวจกล่องไม้ต่อไป พบว่ามันมีกลไกโบราณที่ซับซ้อน ซ่อนจุดที่ต้องกดไว้สี่จุดตามลำดับที่ถูกต้อง ซึ่งแต่ละจุดนั้นถูกแฝงอยู่ในลวดลายดอกโบตั๋นที่แกะสลักอย่างวิจิตร หากกดผิดแม้แต่จุดเดียว กลไกทั้งหมดจะรีเซ็ตทันที“เหมือนกล่องปริศนาในหนังเลย” เธอพึมพำกับตัวเอง ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อวันที่เธอไปพบลูกค้ารายใหญ่ นักสะสมของล ้าค่า ผู้หลงใหลในเครื่องเรือนโบราณเขาเคยเล่าให้เธอฟังอย่างภาคภูมิใจถึงกลไกที่ซับซ้อนของเครื่องเรือนสมัยราชวงศ์ชิง ซึ่งเธอเคยได้เห็นกับตา เธอเข้าใจดีว่าการเปิดกล่องเช่นนี้ ต้องอาศัยทั้งความระมัดระวังและการกดจุดตามลำดับที่ถูกต้องอันจิ่วเม่ยค่อย ๆ กดจุดต่าง ๆ ตามลำดับที่เธอคาดไว้ว่าน่าจะถูกต้อง จนกระทั่ง… ‘กึก’ เสียงกลไกดังขึ้นในความเงียบ เธอสูดหายใจลึกก่อนจะค่อย ๆ ยกฝาไม้ขึ้นอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเบิกกว้าง เธอตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นอยู่ภายใน มันคือชุดถ้วยชากระเบื้องเคลือบอันงดงาม ลวดลายเถาดอกไม้สีครามบนถ้วย
