วยเต็มที่…ใครจะคิดว่าการยื่นมือช่วยครั้งนี้จะทำให้ได้รับขนมกระต่ายขาวมาแทนคำขอบคุณ!อันจิ่วเม่ยคิดได้ดังนั้นก็ค่อย ๆ ปิดประตูและเดินเข้าบ้านไป ทันทีที่เธอก้าวเข้ามา ย่าอันก็เอ่ยปากทันที “หลานเพิ่งออกไปแค่แป๊บเดียว
เด็กสาวคนนั้นก็รีบมาหาแล้ว ย่าเชิญเธอเข้ามารอข้างใน แต่เธอก็เกรงใจ ยืนรออยู่หน้าประตูตลอด”อันจิ่วเม่ยยิ้มน้อย ๆ พลางพยักหน้า “เธอคนนั้นรู้จักกาลเทศะดีนะคะ ไม่เหมือนบางคนที่ชอบทำตัวน่ารำคาญ”แต่ลึก ๆ แล้วอันจิ่วเม่ยกลับรู้สึกไม่สบายใจ “หรือว่าฉันจะคิดมากไปเองนะ แต่ทำไมรู้สึกว่าเว่ยป๋อหลินคนนั้นมีท่าทีแปลก ๆ กับฉันอยู่เรื่อย”เธอสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป “ยังไงก็ต้องระวังตัวไว้ก่อนดีกว่า โดยเฉพาะเวลาที่หลี่เจียเฟิ่งไม่อยู่บ้าน ไม่อยากหาเรื่องวุ่นวายให้ตัวเองหรอก”อันจิ่วเม่ยหันไปบอกย่าอันด้วยน ้าเสียงจริงจัง “คุณย่าคะ ต่อไปนี้นอกจากหนูแล้ว ถ้าใครมาหา ย่าไม่ต้องไปสนใจเลยนะคะ”ย่าอันพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย เธอตั้งใจไว้ว่าหลานสาวพูดอะไรก็จะทำตามทุกอย่างโดยไม่ขัดในหอพักของหลี่เจียเฟิ่ง เขายิ้มกริ่มพลางเปิดอ่านจดหมายจากอันจิ่วเม่ย ข้างกายมีห่อของขวัญขนาดใหญ่ที่ถูกส่งมาพร้อมกัน เมื่อแกะออกมาเผยให้เห็นโหลแก้วใบใหญ่สองใบและน ้าพริกเห็ดอีกหนึ่งโหลจดหมายนั้นเต็มไปด้วยภาพวาดน่ารักสดใส อันจิ่วเม่ยบรรจงเขียนแนะนำวิธีการกินอาหารที่ส่งมาอย่างละเอียด อีกทั้งยังย ้าด้วย
ความใส่ใจว่าให้หลี่เจ
