“โอ้โห! เธอใจกว้างจัง” อันจิ่วเม่ยอุทานด้วยความตกใจ “ฉันแค่ให้ติดรถไปด้วยเท่านั้นเอง ไม่จำเป็นต้องให้ของดีขนาดนี้หรอกนะ”พูดพลางหยิบลูกอมขึ้นมาเพียงเม็ดเดียว ตั้งใจจะคืนส่วนที่เหลือด้วยความคิดที่ว่าการรับของคนอื่นแล้วต้องตอบแทน แม้จะรู้สึกประทับใจหมิ่นเหลียนซินแต่ก็ไม่อยากเอาเปรียบ เพราะตัวเองก็ไม่ได้ขัดสนอะไร จึงไม่จำเป็นต้องติดค้างบุญคุณใครหมิ่นเหลียนซินเห็นท่าทางของอันจิ่วเม่ยแล้วก็รีบถอยกรูดทันทีไม่ยอมรับของคืนไม่ว่าจะอ้อนวอนยังไง
“นี่จิ่วเม่ย รับไว้เถอะน่า ฉันขอบคุณจริง ๆ ที่เธอเล่าเรื่องพวกนั้นให้ฟัง มันมีค่ามากกว่าลูกอมชิ้นนี้ซะอีก!” หมิ่นเหลียนซินพูดจบก็วิ่งแน่บหนีไปราวกับโดนผีไล่หลังจากที่อันจิ่วเม่ยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง วันนี้หมิ่นเหลียนซินก็ไปช็อปปิ้งมาเพียบ แถมยังแวะไปพบผู้นำหมู่บ้านก่อนจะมาที่นี่อีกด้วย ผู้นำหมู่บ้านเพียงบอกให้เธอตั้งใจทำงาน และถ้ามีปัญหาอะไรก็สามารถมาหาได้เสมอหมิ่นเหลียนซินรู้ดีว่าอันจิ่วเม่ยไม่ได้โกหก ทุกอย่างที่เล่ามาเป็นความจริงทั้งสิ้น ถือเป็นข้อมูลล ้าค่าที่ช่วยประหยัดเวลาของเธอไปได้มากมายอันจิ่วเม่ยมองตามร่างของหมิ่นเหลียนซินที่วิ่งลับตาไปด้วยความงุนงง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ และคิดในใจ “ช่างเถอะ สาวน้อยทั้งสวยและฉลาดแบบนี้ ใครจะไม่หลงรักล่ะ?”อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเธอมาอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้ว หากวันใดหมิ่นเหลียนซินมีปัญหาและมาขอความช่วยเหลือ เธอก็พร้อมจะช่
