ธอหลี่ฉีหมิ่นเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในตัวภรรยา เธอเลิกบ่นเรื่องอยากมีลูกชายทุกวัน หันมาทำงานอย่างขยันขันแข็ง ดูแลบ้านเรือนเรียบร้อยขึ้น และปฏิบัติต่อลูกสาวด้วยความรัก เอ็นดูลามไปถึงหลานสาวทั้งสองคนด้วยเมื่อคืนนี้ เธอถึงขั้นบอกเขาว่าจะไปซื้อผ้ามาตัดเสื้อใหม่ให้ลูกสาวและหลาน ๆ ด้วย หลี่ฉีหมิ่นได้ฟังจึงยิ้มบาง ๆ และเอ่ยรับคำภรรยาด้วยความยินดี “ฉันเข้าใจแล้ว” เขาตอบด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆอวี้หลันยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นเรียกลูกสาวและหลานสาวเข้ามา แบ่งขนมเซ่าปิ้งที่เธอหอบมาจากโรงงานให้ลิ้มลอง ราวกับเป็นขนมแสนอร่อยหายากอันจิ่วเม่ยจะแวะมาที่โรงงานเป็นครั้งคราว และทุกครั้งที่เธอก็มักนำแป้งถั่วกลับบ้านไปด้วย และวันรุ่งขึ้นเธอก็จะทำขนมจากแป้งถั่วมาแจกชาวบ้านในโรงงาน บางครั้งมีมากพอให้ทุกคนเอากลับไปฝากครอบครัวได้ด้วย“กินเลยนะ ไม่ต้องเก็บไว้ ช่วงนี้อากาศร้อน พรุ่งนี้ของพวกนี้ก็จะไม่อร่อยแล้วนะ” อวี้หลันย ้าเตือนเด็ก ๆ ด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าพวกเธอจะเสียดายและไม่กล้ากิน
จริง ๆ แล้วคำพูดของเธอไม่ได้เกินจริง ในโรงงานทุกคนต่างวุ่นวายกับการบดถั่วในช่วงกลางวัน และจะต้มให้สุกตอนเช้าตรู่ เพื่อรักษารสชาติและคุณค่าทางโภชนาการ ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของอันจิ่วเม่ยส่วนการผลิตซอสปรุงสำเร็จนั้นได้ถูกชะลอไว้ชั่วคราวเพราะเธอไม่พอใจกับบรรจุภัณฑ์และยังไม่มีออเดอร์จากสหกรณ์เข้ามา
