“คุณปู่คะ ขอวิทยุเครื่องนี้ได้ไหม?” อันจิ่วเม่ยถามอย่างตื่นเต้นคุณปู่มองวิทยุเก่า ๆ นั้นแล้วส่ายหน้า “เอาไปทำไมล่ะ มันพังแล้วแถมเป็นของเก่า ไม่มีค่าอะไรหรอก”“ไม่เป็นไรค่ะ ซ่อมได้ เดี๋ยวหนูจะให้พี่สามีช่วยซ่อมให้” อันจิ่วเม่ยตอบพร้อมรอยยิ้มสดใสคุณปู่ยิ้มมุมปากพลางยักไหล่ “ถ้าอยากได้ก็เอาไปเถอะ ลองซ่อมดูสิ ปู่อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าวิทยุเก่านี่จะฟื้นคืนมาได้จริงไหม”“ฮิฮิ คุณปู่รอดูได้เลยค่ะ” เธอยิ้มตอบอย่างมั่นใจหลังจากนั้น อันจิ่วเม่ยก็เดินสำรวจกองขยะต่อไป สายตาของเธอเหลือบไปเห็นมุมไม้โผล่พ้นจากกองเศษกระดาษ เธอค่อย ๆแหวกกองขยะออก แล้วพบกล่องไม้สี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือ ตัวกล่องมีลวดลายแกะสลักดอกไม้ที่ประณีต แม้จะมีฝุ่นจับและรอยขีดข่วนจากกาลเวลา แต่ก็ยังคงความงดงามอยู่“โอ้โห สวยจัง!” เธออุทานเบา ๆ พลางยกกล่องขึ้นมาพิจารณามือเล็ก ๆ ของเธอค่อย ๆ ปัดฝุ่นออกจากผิวไม้ด้วยความทะนุถนอม“คุณปู่คะ ดูนี่สิคะ สวยมากเลย!” เธอร้องเรียกอย่างตื่นเต้นพลางวิ่งไปหาคุณปู่ กล่องไม้เก่าในมือถูกกอดแนบอกอย่างหวงแหนราวกับเป็นสมบัติล ้าค่าที่เพิ่งค้นพบ
กุ้ยฉางช้อนตามองหญิงสาวที่วิ่งมาด้วยท่าทางร่าเริง รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้า “ถ้าชอบก็เอาไปสิ”“ขอบคุณค่ะคุณปู่!” ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกาย เธอมั่นใจว่าในกล่องนี้จะต้องมีของดีซ่อนอยู่แน่ วันนี้เธอรู้สึกว่าการค้นหานั้นช่างคุ้มค่าหลังจากช่วยคุณปู่คัดแยกขยะเสร็จ
