อันจิ่วเม่ยออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ กว่าจะถึงหมู่บ้านก็ตะวันตกดินแล้ว เหนื่อยจนแทบขาดใจเธอพาคนไปส่งที่บ้านพักยุวชนแล้วก็ไม่สนใจอะไรอีก รีบไปรายงานหัวหน้าหมู่บ้านแล้วกลับบ้านทันทีย่าอันทานข้าวเย็นเสร็จแล้ว แต่ยังอุตส่าห์อุ่นอาหารไว้ในหม้อให้หลานสาว อันจิ่วเม่ยคว้าชามข้าวมากินอย่างหิวโหย พลางถอนหายใจด้วยความสุขใจ บ้านเรานี่มันช่างแสนสบายจริง ๆ“เอ๊ะ? ทำไมหลานดูเหนื่อยขนาดนี้ล่ะ ไม่ใช่บอกว่าแค่ไปรับคนเหรอ ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้ แถมยังดูเหนื่อยขนาดนี้” ย่าอันถามอย่างสงสัยบรรยากาศในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารหอมกรุ่น ขณะที่อันจิ่วเม่ยกำลังเล่าเรื่องราวสุดแสนจะวุ่นวายประจำวันให้คุณย่าฟังอย่างออกรส ย่าอันฟังไปก็ทั้งขำทั้งโมโหไปพร้อมกัน“พวกนั้นช่างกล้าดีเสียจริง!” ย่าอันตบโต๊ะดังปัง “จะให้วัวที่เหนื่อยจากการทำงานที่ทุ่งมารับส่งพวกเขาเนี่ยนะ? แล้วทำไมไม่ไปบ่นกับหมู่บ้านอื่นบ้างล่ะ? มาหาเรื่องหลานย่าคนเดียวแบบนี้ ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”ย่าอันโกรธจัดจนเคาะไม้เท้าดังโครม ถ้าไม่ติดที่ขาไม่ดี ป่านนี้คงออกไปสั่งสอนพวกนั้นให้รู้สำนึกไปแล้ว
“โอ๊ย ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณย่า” อันจิ่วเม่ย หัวเราะคิกคัก“หลานสาวคนนี้ไม่ใช่ไม้อ่อนที่ใครจะมางอได้ง่าย ๆ แล้วนะคะ ฉันจัดการพวกเขาเรียบร้อยแล้ว สบายใจได้เลยค่ะ”คำพูดของหลานสาวทำให้หญิงชรายิ้มออก ใช่แล้ว หลานสาวของเธอไม่ใช่เด็กน้อยที่ใครจะมารังแกได้อีกต่อไปขณะที่บ้
