ของสหายก็เพิ่งสร้างใหม่ อยู่กันแค่สองคน น่าจะยังมีห้องว่างใช่ไหม? ให้ผมเช่าสักห้องได้ไหม? ผมจะจ่ายค่าเช่าเดือนละสามหยวนเอง ว่าไง?”
เว่ยป๋อหลินอ้อนวอนสุดชีวิต หวังว่าจะได้ที่พักดีและราคาถูกอันจิ่วเม่ยตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องบ้าบอที่สุดในโลก ให้ตายเถอะ หูฉันแว่วไปหรือเปล่านะ? เธอคิดในใจพลางจ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจนี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร? อันจิ่วเม่ยพึมพำ “ค่าเช่าแค่สามหยวนต่อเดือน? นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเอาเงินไปโยนทิ้งเล่นเลยนะ”อันจิ่วเม่ยนึกขึ้นได้ว่าบ้านของเธอเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ ยังมีห้องว่างเหลืออยู่ แต่เดี๋ยวนะ… เขารู้ได้ยังไงว่าฉันแต่งงานแล้ว? แล้วทำไมถึงรู้ว่าในบ้านมีแค่ฉันกับย่าสองคน? อันจิ่วเม่ยคิดอย่างหวาดระแวง“คุณไม่อายบ้างเหรอ? ผู้ชายตัวโต ๆ แบบนี้…” เธอส่ายหน้าอย่างเหลืออดถ้าปล่อยให้เขาย้ายเข้ามาอยู่จริง ๆ ชื่อเสียงของเธอจะเหลืออะไร? อันจิ่วเม่ยครุ่นคิด นึกถึงความพยายามที่เธอสร้างชื่อเสียงในหมู่บ้านมาตลอด ความไว้วางใจและการช่วยเหลือจากผู้คนที่คอยสนับสนุนเธอ… นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เงินแค่สามหยวนจะแลกมาได้เลย!ในที่สุด อันจิ่วเม่ยก็ระเบิดอารมณ์ออกมา “นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!? ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ ้า!”“แล้วทำไมต้องอยากมาอยู่บ้านฉันด้วย? ในหมู่บ้านนี้มีคนตั้งเยอะแยะ!” เธอเอ่ยถามเสียงเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ขณะนั้นเอง ชาวบ้านที่เพิ่งก
