กิจเต้าหู้ยี้ทันที ด้วยหวังว่าจะสร้างรายได้ให้หมู่บ้านและเสริมความมั่นคงให้ฐานะของตัวเองเมื่อถึงตอนนั้น ไม่ว่าตระกูลหรือซื่อหงก็คงไม่กล้ามาหาเรื่องอีกเธอกับย่าอันจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียทีขณะที่อันจิ่วเม่ยนั่งขีด ๆ เขียน ๆ อยู่ที่โต๊ะในห้องโถง ลูกสุนัขสามตัววิ่งวนเล่นกันอยู่แถวเท้า ส่วนย่าอันนั่งฟั่นเชือกป่านอยู่ในลานบ้าน ตั้งใจจะทำเป็นม้านั่งไว้รับแขก จะได้ไม่ต้องไปยืมเก้าอี้จากที่อื่น
นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ย่าอันดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ชอบแค่นั่งผิงแดดเฉย ๆ ตอนนี้ชอบทำโน่นทำนี่ฆ่าเวลาไปเรื่อย อันจิ่วเม่ยไม่ได้ห้าม ขอแค่ย่าอันมีความสุขก็พอพอเขียนแผนงานเสร็จ อันจิ่วเม่ยก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วเข้าห้องไปหยิบรองเท้าและผ้าที่ซื้อมาใหม่ออกมาให้ย่าอันดู“คุณย่า ลองดูซิว่าพอดีเท้าไหม” เธอยื่นรองเท้าผ้าสีดำธรรมดาไม่มีลวดลาย แต่พื้นนุ่มพิเศษเหมาะสำหรับผู้สูงอายุ“หลานจะซื้อของพวกนี้เสียเงินทำไมกัน ย่ามีอยู่แล้วน่ะ” ย่าอันบ่น แต่รอยยิ้มที่ซ่อนไม่มิดบนใบหน้าเผยความดีใจออกมาจนได้ เธอรีบสวมรองเท้าคู่ใหม่แล้วลุกพรวดขึ้นเดินไปมาอย่างตื่นเต้น“ใส่สบายจริง ๆ เหมือนเดินบนปุยนุ่ม ๆ เลยนะเนี่ย”ย่าอันอุทานด้วยความประทับใจ“ ฮิ ๆ คุณย่าชอบก็ดีแล้วค่ะ คราวหน้าเจอคู่ไหนสวย ๆ จะควักกระเป๋าซื้อมาให้คุณย่าอีกแน่นอน!” อันนจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคักอย่างดีใจที่ของขวัญถูกใจ เธอชื่นชอบคนแก่ที
