่ไม่ทำลายบรรยากาศแบบนี้จริง ๆ“โธ่เอ๊ย ฉันแก่ปูนนี้แล้ว ไม่ได้ออกงานออกการที่ไหน ใส่อะไรก็เหมือนกันแหละ”ย่าอันว่าพลางยักไหล่ “แต่หลานสิยังสาวยังสวยอยู่เลย หน้าตากับผิวพรรรก็แต่งนิดหน่อยก็สวยแล้ว”
“ย่าไม่ต้องห่วงค่ะ ดูนี่สิคะ หนูซื้อผ้าสวย ๆ มาตัดชุดใหม่แล้วนะ”อันจิ่วเมย่ชูผ้าในมือขึ้นอวด แม้เธอจะตัดเองไม่เป็น แต่ย่าอันก็เป็นช่างตัดเสื้อมือดีคนรุ่นย่าในยุคสมัยนั้นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เลยทำอะไรได้หลายอย่างด้วยดวงตาเป็นประกายแห่งความหวังอันจิ่วเม่ยยื่นผ้าให้ย่าอันพร้อมกับเอ่ยปากอย่างตื่นเต้น “คุณย่าค่ะ หนูมีแบบที่ได้อยากได้อยู่ย่าช่วยตัดให้หนูได้ไหมคะ”ย่าอันยิ้มอย่างอบอุ่น “ไม่มีปัญหาหรอกจ้ะ เอาล่ะ วาดมาให้ยายดูซิ”ดวงตาของย่าอันเป็นประกายเมื่อเห็นผ้าลายดอกเล็กๆ สองผืนในใจคิดว่าเด็กสาวสดใสอย่างอันจิ่วเม่ยสมควรได้สวมใส่เสื้อผ้าสวยๆ แบบนี้จริงๆแต่สิ่งที่ทำให้ย่าอันภูมิใจยิ่งกว่าคือ หลานสาวของเธอตอนนี้มีความสามารถ ไม่ต้องตรากตรำทำงานในทุ่งนาแต่ก็มีคะแนนแรงงานไม่ต้องเหนื่อยยากกับงานสกปรก สมควรแล้วที่จะแต่งตัวให้สวยสง่า“คุณย่าเก่งที่สุดเลย!” อันจิ่วเม่ยร้องอย่างดีใจ ก่อนจะกลับไปวาดแบบด้วยความกระตือรือร้น เธอไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน แค่วาดตามจินตนาการ
ชุดเดรสสบายๆ หนึ่งชุด และกระโปรงทรงกระบอก ชายกระโปรงเปิดนิดหน่อยเพื่อความคล่องตัว ดูหรูหราแต่ไม่โอ่อ่า จับคู่กับเสื้อเชิ้ตและรองเท้าหนังน่ารัก
