ยความระมัดระวังเธอจึงถามออกไปอย่างสุภาพ “สหายมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?” พลางลอบสำรวจชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าชายหนุ่มสวมกางเกงทำงานสีน ้าเงินเข้มพอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเอี่ยม ทรงผมเนี้ยบกริบ ใบหน้าคมเข้มแต่ดูอ่อนโยนการแต่งตัวของเขาบ่งบอกว่าเขาเป็นคนในเมืองแน่นอนอย่างแน่นอน อันจิ่วเม่ยรู้สึกใจเต้นตึกตักโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ ขณะรอฟังคำตอบจากชายปริศนาคนนี้โชคดีที่หนุ่มนักข่าวมีมารยาทดีเยี่ยม เขาแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น“สวัสดีครับสหายอัน! ผมชื่อเยว่โม่โฉวเป็นนักข่าว มาจากสำนักงานข่าวท้องถิ่น ได้ยินมาว่าสหายได้พัฒนาหมู่บ้านให้ความเป็นอยู่ของชาวบ้านในหมู่บ้านดีขึ้นได้ทั้งหมู่บ้าน ผมเลยอยากจะมาสัมภาษณ์และเขียนบทความเพื่อยกย่องคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ของสหาย ไม่ทราบว่าตอนนี้สหายจะสะดวกให้สัมภาษณ์ไหมครับ?”
พูดจบเยว่โม่โฉวควักบัตรประจำตัวออกมาโชว์ให้อันจิ่วเม่ยดูอย่างภาคภูมิ เพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่มิจฉาชีพปลอมตัวมาหลอกลวงนี่เป็นโอกาสทองในการเผยแพร่ชื่อเสียงสู่โลกข้างนอก แม้ว่าจังหวะเวลาที่เยว่โม่โฉวมาจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่อันจิ่วเม่ยก็ไม่ปฏิเสธเธอยิ้มกว้างเชิญเขาเข้าบ้าน เธอเชิญเขาให้นั่งที่ห้องรับรองก่อนจะวิ่งไปรินน ้ามาให้ แล้วพูดอย่างมีน ้าใจ“สหายเยว่คงเดินทางมาลำบาก ดื่มน ้าก่อนแล้วค่อยสัมภาษณ์นะคะ”แม้ว่าเยว่โม่โฉวจะขี่จักรยานมา แต่เส้นทางเป็นภูเขาลูกเล็กลูกน้อยเต็มไปหมด
